Δεν με ένοιαζαν ποτέ τα αυτοκίνητα. Μετά ήρθε ένα 25χρονο Land Cruiser.

Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερος λάτρης των αυτοκινήτων. Μεγαλώνοντας σε βάσεις της RAF (Βασιλική Πολεμική Αεροπορία), ακόμα και μια Ferrari έμοιαζε κάπως πεζή μπροστά σε ένα μαχητικό. Και ενώ μπορώ να εκτιμήσω τη μηχανική και την κομψότητα ενός σπορ αυτοκινήτου, δεν μπορώ να μη νιώθω ότι η έλλειψη πρακτικότητας βαραίνει περισσότερο από τη γοητεία. Πότε προλαβαίνει κανείς να ανοίξει τις στρόφιγγες και να εξερευνήσει τα όρια ενός ακριβού σπορ αυτοκινήτου στην καθημερινή ζωή; Υποψιάζομαι όχι ούτε κατά προσέγγιση τόσο συχνά όσο δοκιμάζεται το σασί του στα σαμαράκια και στις απότομες ράμπες.

Όπως πολλοί, το πρώτο μου αμάξι μού το κληροδότησαν οι γονείς μου: ένα άρμα μάχης - ένα Škoda Fabia station wagon του 2001. Ολόκληρο το αμάξι μύριζε βρεγμένο σκύλο. Το εσωτερικό είχε λεκέδες από άστοχες βολές με υπολείμματα μήλων· τα καθίσματα, από χρόνια στα πιο λασπωμένα γήπεδα ράγκμπι του North Yorkshire. Το υδραυλικό τιμόνι είχε παραδώσει πνεύμα χρόνια πριν το παραλάβω, οπότε κάθε ελιγμός γινόταν στα γρήγορα έντονη προπόνηση άνω κορμού. Παραμένω πεπεισμένος ότι ένας από τους λόγους που πέρασα τις εξετάσεις οδήγησης ήταν ότι ο εξεταστής απλώς δεν άντεχε να μείνει στο αμάξι ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω από όσο χρειαζόταν.

Παρ' όλα τα ελαττώματά του, το αμάξι ήταν τέλειο για μένα εκείνη την εποχή. Μπορούσε να κουβαλήσει εμένα, τέσσερις φίλους και έναν σκύλο σε όλη τη χώρα - αργά, έστω. Κάθε προσπέραση ήταν πρόκληση, και όχι πάντα βεβαιότητα, πράγμα που έκανε την ανταμοιβή, και την ανακούφιση, ακόμα πιο γλυκιές.

Αν και δεν με ψάρεψε ποτέ η αυτοκινητιστική λάμψη, πάντα απολάμβανα την οδήγηση. Ανυπόφορος συνοδηγός, προτιμώ σαφώς να είμαι πίσω από το τιμόνι, ψάχνοντας ευκαιρίες να οδηγήσω πραγματικά ένα αυτοκίνητο, αντί απλώς να μεταφέρομαι από το Α στο Β. Μιας και δεν έχω οδηγήσει ποτέ γνήσιο performance αυτοκίνητο, οφείλω να παραδεχτώ ότι η άποψή μου έρχεται με μια γενναία υποσημείωση. Όμως αυτό που μου δίνει τη συγκίνηση είναι η αίσθηση ότι σπρώχνεις μια μηχανή προς τα όριά της - και αυτή τη βρίσκεις στην καθημερινότητα πολύ πιο εύκολα σε ένα ταπεινό hatchback παρά σε ένα supercar που ταξιδεύει άνετα μέσα στις δυνατότητές του.

Τούτου λεχθέντος, δεν υπάρχει καλύτερο μέρος να δοκιμάσεις και τα όρια ενός αυτοκινήτου και την αυτοπεποίθηση του οδηγού του από το χώμα.

Μετακομίζοντας στην Αυστραλία, γνώρισα τον υπέροχο κόσμο της τετρακίνησης. Το bush-bashing εδώ είναι κάτι σαν θρησκεία. Μοιάζει σαν ο μισός πληθυσμός να έχει οχήματα έτοιμα για την αποκάλυψη: μικρές πολυκατοικίες πάνω σε 33άρια λάστιχα, φτιαγμένες να επιβιώσουν μια ζωή εκτός δικτύου.

Όταν ήρθε η ώρα να αγοράσω αμάξι, ήμουν αποφασισμένος να βρω κάτι που θα μου επέτρεπε να εξερευνήσω την απέραντη ενδοχώρα της Αυστραλίας. Φυσικά, αυτό σήμαινε Land Cruiser. Όπως λέει και το ρητό: αν θες να μπεις στην έρημο, πάρε Land Rover· αν θες και να γυρίσεις, πάρε Land Cruiser. Οι περιορισμοί του προϋπολογισμού, όμως, σήμαιναν ότι το δικό μου Land Cruiser κατέληξε να είναι ένα 25χρονο Toyota Prado με 350.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ.

Αν και είχα αγοράσει ένα αμάξι σχεδόν τόσο παλιό όσο το Fabia στο οποίο έμαθα να οδηγώ, οφείλω να πω ότι δεν έχει χάσει ούτε παλμό. Με εκπλήσσει συνεχώς το τι είναι ικανό να κάνει το Land Cruiser, ακόμα και πριν από οποιαδήποτε μετατροπή. Φτιαγμένο να αντέχει και τη διαδρομή για το σχολείο και τη σοβαρή κακομεταχείριση στα μονοπάτια, έχει σκαρφαλώσει κλίσεις που έμοιαζαν αδύνατες και έχει κατέβει από την άλλη πλευρά χωρίς παράπονο - αν και, όπως και στο Fabia, τα καθίσματα λεκιάστηκαν πού και πού στη διαδικασία. Σπάνια έχω ζήσει συγκίνηση σαν το να ψάχνω πέρασμα σε ένα δύσκολο μονοπάτι ή σε μια βαθιά διάβαση ποταμού. Είναι συναρπαστικό - κι ακόμα καλύτερο όταν το μοιράζεσαι με μια παρέα ομοϊδεατών, ελαφρώς παλαβών φίλων, και το θυμάσαι γελώντας αργότερα γύρω από ένα απομονωμένο campsite, με κάμποσες παγωμένες μπίρες.

Το να μετατρέπεις ένα τετρακίνητο βγάζει επίσης πολύ περισσότερο νόημα για μένα από το να μετατρέπεις σχεδόν οποιοδήποτε άλλο αμάξι. Στον δρόμο, μπορείς να κάνεις ένα αμάξι πιο γρήγορο, να βάλεις πιο δυνατή εξάτμιση ή να βιδώσεις μια αεροτομή - αλλά λίγες από αυτές τις αναβαθμίσεις το κάνουν πραγματικά καλύτερο στην καθημερινή ζωή. Στο χώμα, όμως, μια καλύτερη ανάρτηση, πιο ικανά λάστιχα ή λίγη παραπάνω δύναμη διευρύνουν το τι μπορεί όντως να κάνει το όχημα. Ανοίγουν νέες διαδρομές, νέα campsites και νέα μέρη που πριν ήταν απρόσιτα.

Ίσως η αιώνια προτίμησή μου στην πρακτικότητα (το Thunderbird 2 ήταν πάντα το αγαπημένο μου) να έχει διαμορφώσει κάπως τη ματιά μου για τα αυτοκίνητα. Αν μου δινόταν η ευκαιρία, θα το απολάμβανα ακόμα να οδηγήσω κάτι γνήσια σπορ. Ως ιδιοκτήτης, όμως, δύσκολα θα άφηνα το τετρακίνητό μου. Μπορεί να είναι μεγάλα και κάτι παραπάνω από λίγο γελοία, αλλά η ικανότητά τους να ξεκλειδώνουν ενθουσιασμό, περιπέτεια και μέρη που αλλιώς θα έμεναν εκτός εμβέλειας, δύσκολα νικιέται.