Οι δρόμοι του Νότου: πέντε διαδρομές κάτω από τον Ισθμό που αξίζουν το ντεπόζιτο

Όταν χαρτογραφήσαμε τους δρόμους του Βορρά, το πιο συχνό μήνυμα που πήραμε ήταν από νότιους: «ωραία όλα αυτά, αλλά εμείς που ζούμε κάτω από τον Ισθμό;» Δίκιο είχατε. Και η αλήθεια είναι ότι ο Νότος δεν έχει απλώς αντίστοιχους δρόμους - έχει ίσως τον καλύτερο δρόμο της χώρας. Πάμε.

1. Λαγκάδα Ταϋγέτου (Καλαμάτα - Σπάρτη) - ο βασιλιάς

Αν η Ελλάδα είχε έναν δρόμο-μνημείο, θα ήταν αυτός. Η διαδρομή που σκίζει τον Ταΰγετο στα δύο, μέσα από το φαράγγι της Λαγκάδας: συνεχόμενες στροφές, τοίχοι από βράχο, και εναλλαγές τοπίου που δεν προλαβαίνεις να χωνέψεις - ελιές, έλατα, γυμνή πέτρα, όλα σε μία ώρα. Δεν είναι γρήγορος δρόμος και δεν θέλει να είναι. Είναι δρόμος συγκέντρωσης: στενός σε σημεία, με τυφλές, και με θέα που σε προκαλεί να πάρεις τα μάτια σου από την άσφαλτο - μην το κάνεις, γι' αυτό υπάρχουν τα σημεία στάσης. Καφές στην Αρτεμισία ή τέρμα κάτω στη Σπάρτη, με τον Ταΰγετο στον καθρέφτη.

2. Αράχωβα - Επτάλοφος (Παρνασσός) - ο δρόμος του χειμώνα

Ο πιο διάσημος «κοντινός» ορεινός της Αθήνας, και για καλό λόγο: πλατιές, καθαρές στροφές, καλή άσφαλτος, και το κομμάτι από Αράχωβα προς Επτάλοφο μέσα στο ελατόδασος είναι από τα πιο όμορφα δεκάλεπτα οδήγησης στη χώρα. Το πρόβλημά του: τον ξέρουν όλοι. Σαββατοκύριακο χειμώνα είναι πομπή προς το χιονοδρομικό. Το μυστικό είναι το timing - Κυριακή πρωί εκτός σεζόν, ή καθημερινή απόγευμα, ο δρόμος αδειάζει και θυμάσαι γιατί αγαπήθηκε τόσο.

3. Τρίκαλα Κορινθίας - Ζήρεια - το κρυμμένο οροπέδιο

Μία ώρα από την Αθήνα (θεωρητικά· πρακτικά μιάμιση, το ξέρουμε) και βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη: η άνοδος από τα Τρίκαλα Κορινθίας προς το οροπέδιο της Ζήρειας είναι σφιχτή, τεχνική, με φουρκέτες που θυμίζουν Καϊμακτσαλάν σε μικρογραφία. Και μετά, το οροπέδιο στα 1.500 μέτρα: ίσιωμα μέσα στα βουνά, σαν πίστα που ξέχασε ο Θεός. Άνοιξη και φθινόπωρο είναι μαγικός. Καφές στα Άνω Τρίκαλα, στην πέτρινη πλατεία.

4. Άστρος - Κοσμάς (Πάρνωνας) - ο άγνωστος

Ο Πάρνωνας είναι το βουνό που ξεχνάνε όλοι, και ευτυχώς. Η διαδρομή από το Άστρος προς τον Κοσμά ανεβαίνει μέσα από ρεματιές και πλατάνια σε έναν δρόμο που έχεις σχεδόν αποκλειστικά δικό σου - το πιθανότερο «μποτιλιάρισμα» είναι ένα κοπάδι γίδια. Ο Κοσμάς, στα 1.150 μέτρα κάτω από αιωνόβια πλατάνια, είναι από τα πιο όμορφα ορεινά χωριά της Πελοποννήσου. Πιάτο ημέρας στην πλατεία και κατάβαση από την άλλη μεριά προς Λεωνίδιο - όπου σε περιμένει σκηνικό Δολομιτών με ελληνικές πινακίδες.

5. Καρπενήσι - Προυσός - η Ελβετία της Ρούμελης

Τεχνικά είναι Στερεά, πνευματικά είναι δικός μας Νότος. Ο δρόμος από το Καρπενήσι προς τον Προυσό περνάει από τα στενά των Κλεισούρας - κομμάτια λαξεμένα στον βράχο, με τον γκρεμό από τη μία και την πέτρα από την άλλη. Οδηγικά απαιτητικός, οπτικά ασύλληπτος. Η Ευρυτανία γενικά είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε Άλπεις χωρίς διαβατήριο - και το φθινόπωρο, όταν ανάβουν τα χρώματα, αξίζει το ταξίδι από οπουδήποτε.

Οι κανόνες μας

Ίδιοι πάντα, και στον Νότο: ξεκίνα νωρίς, γέμισε πριν το βουνό, και ο δρόμος δεν είναι πίστα - το όριο είναι το τυφλό της επόμενης στροφής. Στη Λαγκάδα ειδικά, σεβασμός: είναι στενή, έχει κόσμο, και η ομορφιά της απαιτεί χαμηλή ταχύτητα ούτως ή άλλως. Ποιον δρόμο του Νότου ξεχάσαμε; Η σειρά συνεχίζεται - και η επόμενη διαδρομή μπορεί να είναι αυτή που θα μας στείλεις. Χάρτες: groundspeed · δεδομένα διαδρομών © OpenStreetMap contributors.