Πήγα σε ένα Porsche meet στο Λονδίνο. Στο GT3 RS των 250.000 λιρών δεν έδινε κανείς σημασία

Κυριακή, 7:50 το πρωί. Ο πλακόστρωτος δρόμος που μένω είναι εντελώς άδειος. Νοέμβρης, μολυβί ουρανός, φύλλα κολλημένα στο υγρό οδόστρωμα. Μια γαλήνια ηρεμία, μέχρι να γυρίσω το κλειδί και ο flat 6 της 911 να τη διαταράξει. Δεν ζητάω συγγνώμη από τους γείτονες. Είναι η τρίτη Κυριακή του μήνα.

Πριν από αυτό, ο καφές. Φρεσκοκαβουρδισμένο light roast από το Catalyst Roasters, 18 γραμμάρια στο πορταφίλτρο, 36 γραμμάρια στο φλιτζάνι, 25 δευτερόλεπτα. Η κίτρινη Gaggia ζεσταίνεται πιο αργά από τη μηχανή του αυτοκινήτου. Είναι μια συνταγή που κανείς δεν μου ζήτησε να ακολουθήσω, κι όμως την ακολουθώ κάθε πρωί. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ ενός «πρέπει» και ενός «θέλω».

Γιατί ξυπνάμε

Το πρωινό ξύπνημα είναι, αν το σκεφτείς, ένα αρκετά φιλοσοφικό ζήτημα. Από μικροί μαθαίνουμε να ξυπνάμε για κάποιον λόγο: πρώτα το νηπιαγωγείο, μετά το δημοτικό, το πανεπιστήμιο, η δουλειά. Οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, τα παιδιά για όσους είναι τυχεροί και έχουν. Όλα αυτά είναι τα «πρέπει» της οργανωμένης κοινωνίας και είναι απολύτως απαραίτητα.

Ανάμεσά τους όμως κρύβονται και τα «θέλω». Εκείνα διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας και διαμορφώνονται από αυτόν. Και σχεδόν πάντα έχουν μια ρίζα.

Η δική μου ρίζα είναι ο πατέρας μου. Το όνειρό του ξεκίνησε με ένα Opel Astra F GSi 2.0 16V, πέρασε από αρκετά αυτοκίνητα στην πορεία και κατέληξε, κάποια στιγμή, σε μια 911 S του 1967. Όταν μεγαλώνεις ακούγοντας για αναρτήσεις και μοτέρ από την κούνια, μάλλον θα βρεθείς μια Κυριακή πρωί, τριάντα χρόνια αργότερα, να βάζεις μπρος πριν καν ξημερώσει καλά.

Ο δρόμος

Στον δρόμο για την πλατεία σχεδόν πάντα εμφανίζεται ένα ακόμα. Στον καθρέφτη, ή στο φανάρι δίπλα σου. Χωρίς να έχετε πει λέξη, βγάζετε φλας μαζί, στρίβετε μαζί, και κάθε στροφή επιβεβαιώνει ότι τα «θέλω» σας αυτή την Κυριακή συμπίπτουν. Ένα μικρό νεύμα από τον οδηγό. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο.

Το Lincoln's Inn Fields είναι μια πλατεία στο κέντρο του Λονδίνου, περιτριγυρισμένη από γεωργιανά κτίρια και τους γοτθικούς τοίχους του Lincoln's Inn. Τις καθημερινές είναι γεμάτη δικηγόρους. Κάθε τρίτη Κυριακή του μήνα, πριν τις 8, γεμίζει με κάτι άλλο.

Η σειρά

Τουλάχιστον τριάντα άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών, ξύπνησαν σήμερα πριν τις 7:30, έβαλαν μπρος την Porsche τους, σχεδόν σίγουρα με ένα χαμόγελο, και έβαλαν πλώρη για εδώ. Οι θέσεις πάρκινγκ είναι για όλους. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, πόσα χρήματα έχεις ή ποιο μοντέλο κατάφερες να αγοράσεις.

Στη σειρά σήμερα: ένα 911 του 1968 με ασημί ρίγα, ένα κατακόκκινο long-hood του '73, δύο λευκά Carrera 3.2 των '80s, το ένα με κόκκινη γραφή και κόκκινες Fuchs. Ένα 964. Ένα μαύρο 997 Carrera S, ένα 991 Turbo S, ένα Cayman GT4 σε κίτρινο. Και στην άκρη, δίπλα-δίπλα, ένα 718 Spyder RS και ένα ολοκαίνουργιο GT3 RS με ημισλίκ, έτοιμο να αναπτύξει έως και 25 χλμ/ώρα στα στενά της πρωτεύουσας. Πενήντα πέντε χρόνια Porsche σε εκατό μέτρα δρόμου.

Το δικό μου 991 GTS είναι κάπου στη μέση. Ούτε το παλιότερο, ούτε το σπανιότερο, ούτε το ακριβότερο. Εδώ, αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Οι άνθρωποι

Το ενδιαφέρον δεν είναι τα αυτοκίνητα. Είναι πού στέκεται ο κόσμος.

Γύρω από το GT3 RS σταματάνε κάποιοι για μια φωτογραφία και προχωράνε. Γύρω από τα Carrera 3.2 όμως σχηματίζονται κύκλοι. Χάρτινα ποτήρια καφέ, χέρια στις τσέπες, μηχανές που τικάρουν καθώς κρυώνουν. Οι άνθρωποι μαζεύονται δίπλα στα αυτοκίνητα που κουβαλάνε ιστορία, και δίπλα σε αυτά κάθονται άνθρωποι που την έχουν ζήσει με το κουτάλι.

Ο ιδιοκτήτης του 964 το αγόρασε για έναν και μόνο λόγο. Ήταν το αυτοκίνητο που έβλεπε μικρός στις σελίδες του Performance Car. Το όνειρο ενός παιδιού που κρατούσε περιοδικό, τριάντα χρόνια αργότερα παρκαρισμένο σε μια πλατεία του Λονδίνου. Δεν το οδηγεί καθημερινά. Το συντηρεί, το βγάζει σε τέτοια meet-ups και σε σύντομες κυριακάτικες βόλτες. Το αυτοκίνητο δεν είναι μέσο μεταφοράς. Είναι ο λόγος που ξυπνάει.

Λίγο πιο κάτω, ένα 991.2 GTS σε Guards Red. Ο οδηγός γύρω στα 35, με τον μπέμπη του στην αγκαλιά. Το παιδί δεν καταλαβαίνει τίποτα ακόμα. Αλλά κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου ιστορία, με έναν πατέρα που μιλούσε για αυτοκίνητα σε κάποιον που δεν μπορούσε να απαντήσει. Σε είκοσι χρόνια, αυτό το παιδί θα βάζει μπρος μια Κυριακή πρωί χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί.

Σε δύο ώρες μίλησα με ανθρώπους πολύ διαφορετικούς από μένα. Άλλη ηλικία, άλλη δουλειά, άλλη ζωή. Κανείς δεν ρώτησε πόσο κάνει. Κανείς δεν ρώτησε τι δουλειά κάνω. Οι κουβέντες ήταν για δρόμους, για επισκευές, για το ποιος μηχανικός αξίζει, για το ποια ήταν η πρώτη Porsche που είδαν από κοντά. Ένα κοινό, και αυτό αρκεί.

Τα λεφτά

Ας το πούμε καθαρά, γιατί είναι εύκολο να παρεξηγηθεί μια πλατεία γεμάτη Porsche.

Τα λεφτά βοηθάνε να βρεθείς εδώ. Ως ένα σημείο. Χρειάζεσαι ένα αυτοκίνητο με το σήμα, και το φθηνότερο 986 Boxster με 300.000 χιλιόμετρα κοστίζει όσο ένα μεταχειρισμένο οικογενειακό. Αλλά από τη στιγμή που πάρκαρες, τα λεφτά σταματάνε. Δεν αγοράζουν την ιστορία του 964. Δεν αγοράζουν το νεύμα στο φανάρι. Δεν αγοράζουν τον κύκλο των ανθρώπων γύρω από ένα 3.2 του '86 ενώ το GT3 RS των 250.000 λιρών κάθεται μόνο του. Ο τύπος με το Boxster είναι εξίσου μέλος με τον τύπο με το RS. Ίσως και περισσότερο, γιατί συνήθως έχει καλύτερες ιστορίες.

Αυτό που αγοράζεις με τα λεφτά είναι ένα εισιτήριο. Το αν θα ζήσεις κάτι, το καθορίζει το γιατί ήρθες.

Η επιστροφή

Κατά τις 10:30 η σειρά αρχίζει να αδειάζει. Ένας-ένας οι flat 6 και flat 4 ξυπνάνε ξανά, οι ασημένιες και κόκκινες ουρές χάνονται προς Holborn. Το 964 φεύγει τελευταίο, αργά, όπως φεύγεις από κάτι που δεν θέλεις να τελειώσει.

Στον δρόμο της επιστροφής ο δρόμος είναι πια δικός μου. Το Λονδίνο έχει αρχίσει να ξυπνάει για τους δικούς του λόγους. Παρκάρω στο πλακόστρωτο, κλείνω τη μηχανή, και η ηρεμία επιστρέφει. Είναι 11 το πρωί μιας Κυριακής. Μια ολόκληρη μέρα μπροστά, και η Δευτέρα με τα «πρέπει» της να περιμένει.

Αλλά την τρίτη Κυριακή του επόμενου μήνα, στις 7:50, το ξέρω ήδη γιατί θα ξυπνήσω.