Ποιο είναι το καλύτερο daily για έναν petrolhead;

Για έναν petrolhead, η επιλογή του αυτοκινήτου δεν τελειώνει στο «καλό» αυτοκίνητο. Υπάρχει και εκείνο που οδηγείς κάθε μέρα.

Και το καθημερινό μετράει. Περνάμε μέσα του ένα μεγάλο κομμάτι της ημέρας μας: στη διαδρομή για τη δουλειά, στην κίνηση, στο σούπερ μάρκετ, σε εκείνη τη βόλτα που ξεκίνησε για έναν καφέ και κάπως κατέληξε στον Όλυμπο. Αφού θα περνάς τόσες ώρες πίσω από το τιμόνι, έχει σημασία να οδηγείς κάτι που σου φτιάχνει τη διάθεση.

Δύο στρατόπεδα

Υπάρχουν, βέβαια, δύο στρατόπεδα. Οι πρώτοι θέλουν το καθημερινό τους απλό, μικρό και οικονομικό. Ένα Clio, ένα Polo, ένα Corsa, ένα Fiesta. Να κάνει τη δουλειά του, να καίει λίγο και να μη ζητάει πολλά.

Και μετά υπάρχουν οι άλλοι. Εκείνοι που ακόμη και στο καθημερινό αυτοκίνητο ψάχνουν μια δόση χαρακτήρα. Ένα τιμόνι που να τους λέει κάτι, ένα μοτέρ που να μη βαριέται, μια διαδρομή που να μην είναι απλώς η διαδρομή. Θα πληρώσουν τα λίγα παραπάνω λίτρα βενζίνης, αρκεί να έχουν έναν λόγο να χαμογελούν όταν γυρίζουν το κλειδί.

Εγώ, δυστυχώς, ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Το «δυστυχώς» αφορά και την τσέπη μου και, κάποιες φορές, την ψυχική υγεία της γυναίκας μου.

Πρόσφατα εκείνη πούλησε το βαρετό πετρελαιοκίνητο Clio που είχε. Κι εγώ βρέθηκα να περνάω ατελείωτες ώρες στο car.gr, προτείνοντας από Mazda MX-5 μέχρι Clio RS και Cayenne του 2005. Εδώ γελάμε. Όλες αυτές οι ιδέες πήγαν άπατες, όπως μάλλον ήταν αναμενόμενο.

Κάπου εκεί άρχισα να τη βάζω στο παιχνίδι του MINI Cooper F55 LCI. Και, για καλή μου τύχη, στην έκδοση S.

Η συνταγή που ψάχναμε ήταν συγκεκριμένη: σχετικά φρέσκο αυτοκίνητο, λίγα χιλιόμετρα, καλή οδηγική συμπεριφορά, Apple CarPlay και προϋπολογισμός γύρω στις 20.000 ευρώ. Δεν είναι εύκολο να τα βρεις όλα μαζί. Το Fiesta ST είναι ίσως ο άλλος σοβαρός υποψήφιος, αλλά η σύγκριση μαζί του αξίζει δικό της άρθρο.

Από το καρτ στο αυτοκίνητο που ζεις κάθε μέρα

Δεν ξεκινάω από το μηδέν. Είχα δύο R56 στο παρελθόν: ένα Cooper S και ένα John Cooper Works. Το R56 ήξερε να σου φτιάχνει τη διάθεση. Είχε εκείνη την αίσθηση του καρτ που κάνει κάθε στροφή να μοιάζει με προσωπική πρόσκληση.

Μόνο που το καρτ, αν το οδηγείς κάθε μέρα, μπορεί να γίνει κουραστικό. Ειδικά όταν το αυτοκίνητο έχει ήδη γράψει χιλιόμετρα και το εσωτερικό αρχίζει να διαμαρτύρεται σε κάθε ανωμαλία. Τα τριξίματα γίνονται μέρος της καθημερινής σου ηχητικής επένδυσης, κι ας μην τα είχες παραγγείλει.

Το F55 έχει διαφορετική ισορροπία. Οι πέντε πόρτες κάνουν τη χρήση του πιο εύκολη στην καθημερινότητα, ενώ η μεγαλύτερη καμπίνα και η πιο ώριμη κύλιση το κάνουν να μοιάζει με ένα ολοκληρωμένο αυτοκίνητο. Είναι άνετο και δείχνει φρέσκο, χωρίς να έχει χάσει το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του MINI.

Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του: ο συνδυασμός οδηγοκεντρικότητας και χρηστικότητας. Έχει γίνει περισσότερο αυτοκίνητο και λιγότερο καρτ, κάτι που ταιριάζει πολύ στους ελληνικούς δρόμους. Η άσφαλτος σπάνια είναι τόσο λεία ώστε να συγχωρεί ένα σκληρό και νευρικό στήσιμο. Το F55 περνά πιο ήρεμα πάνω από τις ανωμαλίες και κάνει τις καθημερινές διαδρομές πιο ξεκούραστες. Στις στροφές, όμως, παραμένει MINI: πρόθυμο, ευέλικτο και ικανό να σου θυμίσει γιατί διάλεξες Cooper S.

Ο δίλιτρος κινητήρας έχει διαφορετικό χαρακτήρα από εκείνον των παλιότερων S. Η δύναμη έρχεται πιο γραμμικά και πιο ήρεμα. Δεν προσπαθεί σε κάθε πάτημα του γκαζιού να σου αποδείξει ότι είναι το πιο άγριο MINI που φτιάχτηκε ποτέ. Κι ίσως αυτή να είναι η συνταγή του. Ένα daily δεν χρειάζεται να σε εξαντλεί για να σε διασκεδάζει.

Στον δρόμο για τον Όλυμπο

Μέχρι τον Όλυμπο, το MINI είχε ήδη δείξει την πιο ώριμη πλευρά του. Η διαδρομή κύλησε άνετα, χωρίς να σε κουράζει και χωρίς να σου ζητά να είσαι διαρκώς σε επιφυλακή. Είναι ένα Cooper S που έχει μεγαλώσει.

Ύστερα άρχισε να βρέχει. Το οδόστρωμα γυάλιζε, τα φύλλα είχαν κολλήσει στην άκρη της ασφάλτου και ο δρόμος ανέβαινε προς το βουνό μέσα σε μια γκρίζα, φθινοπωρινή ησυχία. Κάπου εκεί, πριν από τη στροφή, επιλέγεις Sport. Η MINI το λέει Go-Kart feeling. Ίσως να ακούγεται σαν διαφημιστικό σύνθημα, όμως το τιμόνι έχει πράγματι κάτι να σου πει.

Δεν γίνεται ξαφνικά το παλιό, νευρικό MINI που θυμάμαι από τα R56. Η αίσθηση είναι πιο ώριμη, πιο δεμένη. Το αυτοκίνητο πατάει με σιγουριά, το τιμόνι μεταφέρει καθαρά όσα συμβαίνουν κάτω από τους τροχούς και τα φρένα είναι εκεί, ακριβή και σταθερά, όποτε τα χρειαστείς. Η ανάρτηση αφήνει το αυτοκίνητο να αναπνέει πάνω στις ανωμαλίες, χωρίς να σου χαλάει τη γραμμή ή τη διάθεση.

Κι εκεί είναι που αρχίζεις να πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα. Η διαδρομή της ανάρτησης και η ηρεμία με την οποία περνά το MINI από τη στροφή σε κάνουν να αισθάνεσαι σχεδόν ανίκητος. Σχεδόν. Γιατί ο δρόμος, ειδικά όταν είναι βρεγμένος, κρατάει πάντα τον τελευταίο λόγο. Κάποια στιγμή μπορεί να σε προδώσει και να σε ξεγυμνώσει από κάθε ψευδαίσθηση. Ως τότε, όμως, έχεις προλάβει να χαρείς την κάθε στροφή.

Αυτό που μένει δεν είναι η αίσθηση ότι οδηγείς ένα καρτ με πινακίδες. Είναι η χαρά ενός καλοστημένου αυτοκινήτου που σε αφήνει να απολαύσεις τον δρόμο, χωρίς να σου θυμίζει σε κάθε μέτρο πόσο μακριά βρίσκεσαι από την πίστα.

Στον Όλυμπο, με τη βροχή να πέφτει και την άσφαλτο να γυαλίζει, το Cooper S βρήκε τον τρόπο να είναι άνετο και διασκεδαστικό. Δεν εξαφάνισε τις δυσκολίες του δρόμου· τις έκανε μέρος της διαδρομής.

Η μικρή υπενθύμιση στην αντλία

Υπάρχει, βέβαια, ένα σημείο όπου το Cooper S θυμίζει ότι η απόλαυση έχει και το κόστος της. Η κατανάλωση ανεβαίνει όταν οδηγείς με κέφι. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, όταν έχεις Cooper S δεν είναι πάντα εύκολο να οδηγείς με κέφι μόνο στις σκέψεις σου.

Κάθε γέμισμα είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι το Clio diesel είχε τα πλεονεκτήματά του. Έπειτα ανοίγει ο δρόμος, αδειάζει μια στροφή μπροστά σου και θυμάσαι γιατί δεν έψαχνες απλώς ένα αυτοκίνητο για να σε πηγαίνει από το ένα μέρος στο άλλο.

Το Cooper S F55 μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς εκεί που θα ήθελα να είναι ένα καθημερινό αυτοκίνητο για petrolhead. Έχει αρκετό χαρακτήρα για να περιμένεις με ανυπομονησία την επόμενη διαδρομή, αρκετή άνεση για να το χρησιμοποιείς κάθε μέρα και αρκετή πρακτικότητα ώστε να μη χρειάζεται να κάνεις ειδικό σχέδιο για κάθε μετακίνηση.

Κάθε αυτοκίνητο έχει κάτι να μας πει. Κάπου θα είναι καλό, κάπου θα μας δυσκολέψει, κάπου θα μας κάνει να γελάσουμε και κάπου να αναρωτηθούμε αν έπρεπε να έχουμε κρατήσει τα λεφτά μας.

Στο τέλος, όμως, αυτά είναι που γίνονται ιστορίες. Κι όσο υπάρχουν αυτοκίνητα και άνθρωποι που τα αγαπούν, το μόνο που μένει είναι να τις μοιραζόμαστε.