Ο εφηβικός έρωτας δεν παλιώνει: δύο Mini Cooper, οχτώ χρόνια απόσταση

Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν με αγώνες καρτ τα Σάββατα και Formula 1 τις Κυριακές στην τηλεόραση, και για αυτά τα παιδιά το πρώτο αυτοκίνητο δεν είναι απλώς μεταφορικό μέσο - είναι τελετή ενηλικίωσης. Το δικό μου καλοκαίρι της ενηλικίωσης ερχόταν με ημερομηνία λήξης: τον Σεπτέμβριο θα ξεκινούσα σχολή πιλότων, και μαζί με αυτήν ερχόταν και η ανάγκη για αυτοκίνητο. Ήμουν από τους τυχερούς - θα ήταν δώρο από την οικογένεια.

Το 2012 έπαιζαν δυνατά τα Corsa OPC, τα 207 Rallye και GTi, το Polo GTi, το Scirocco, και - φανταστικό για μένα αλλά τσουχτερό - το Mini Cooper S. Έπεισα κάπως τον πατέρα μου ότι άξιζε τη διαφορά στα λεφτά λόγω της παθητικής ασφάλειας της BMW· το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε τότε, αλλά είπαμε, ήμουν από τους τυχερούς.

Το πρώτο «ναι» που έγινε «όχι»

Βρήκα μια αγγελία, και το ίδιο απόγευμα ήμασταν με τον πατέρα μου στον δρόμο να το δούμε. Γκρι, με λίγο τσιμπημένα χιλιόμετρα στο καντράν, σχετικά άδειο από έξτρα, αλλά η τιμή ήταν δελεαστική. Τυπικός έλεγχος, χειραψία, συμφωνία.

Έλα όμως που το επόμενο βράδυ με πήρε ο ιδιοκτήτης και μου είπε ότι τελικά δεν το πουλάει.

Σε όλους θα έχει συμβεί κάτι παρόμοιο. Εγώ όμως τότε, δεκαοχτώ χρονών, με ανυπομονησία που δεν χωρούσε πουθενά και τον φόβο μη μετανιώσει ο πατέρας μου την υπόσχεση, φρίκαρα. Άρχισα να ψάχνω το car.gr σαν να ήταν δουλειά πλήρους απασχόλησης. Στη Θεσσαλονίκη τίποτα. Στην Αθήνα άπειρες αγγελίες, κι εγώ έτοιμος με έναν σάκο στον ώμο να πάρω το τρένο μόνος μου. «Δεν υπάρχει περίπτωση να πας μόνος σου», μου έλεγε επικριτικά ο πατέρας μου, «κι εγώ δεν προλαβαίνω να έρθω μαζί σου».

Τσουπ, η αγγελία

Μετά από μέρες απελπισίας και προσευχής να ανέβει κάτι στη Θεσσαλονίκη - τσουπ. Δίπλα από το σπίτι, λίγα χιλιόμετρα, τσουχτερή τιμή, χωρίς καν φωτογραφίες. Πώς το λες τώρα στον κύριο Βασίλη ότι πρέπει να ανέβει κι άλλο το ποσό; Δεν είχα άλλη επιλογή. Του το είπα.

Πήγαμε το ίδιο απόγευμα. Το αυτοκίνητο ήταν σχεδόν καινούριο. Το πήραμε.

Δύο βράδια κοιμήθηκα με τα κλειδιά πάνω στο μαξιλάρι μου.

Ζωή με ένα Mini Cooper S

Με πηγαινοέφερνε κάθε βδομάδα Θεσσαλονίκη-σχολή. Με πήγε στις πρώτες μου πτήσεις, στις πρώτες μου κόντρες, στο «Χιλιόμετρο» και στο Carrefour όπου μαζευόμασταν οι Θεσσαλονικείς. Ήρθε και το πρώτο tuning - πρώτο στάδιο, φίλτρο, πρόγραμμα, εξάτμιση, cooler. Δύο βδομάδες μετά, παραμονή Χριστουγέννων, το αμάξι πέταξε την μπιέλα από τον κορμό. Αυτή η ιστορία θα χρειαστεί το δικό της άρθρο κάποια στιγμή.

Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει: «Δεν θα σου δώσω λεφτά, αλλά όπως έστρωσες θα κοιμηθείς». Πέρασα μήνες μαζεύοντας χρήματα και ψάχνοντας το δίκιο μου ανάμεσα σε μηχανικούς και προγραμματιστές.

Η παρέα που έφερε το τιμόνι

Αυτό το Mini μου έφερε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό από ίππους: τη σημερινή μου παρέα. Με τον έναν γνωριστήκαμε μέσω social media, απλά επειδή είχαμε το ίδιο αυτοκίνητο και το ίδιο μεράκι. Δεκαοχτώ χρονών βγήκαμε «ραντεβού» με τα αμάξια στην Κρήνη, αράξαμε μπροστά τους και μιλούσαμε για ώρες. Από εκείνο το βράδυ αχώριστοι· σήμερα είμαι νονός του παιδιού του.

Μέσω μιας εκδρομής του Mini Club γνώρισα και δύο αδέρφια, τους «Μαζλού» - και οι δύο κουμπάροι μου σήμερα. Ταξίδια, road trips, εκδρομές που γίνονταν μόνο και μόνο για να ανταμώσει η παρέα και να οδηγήσουμε τα Mini μας.

Φαντάρος, μια απογοήτευση, και ένα black chrome

Το αμάξι βελτιώθηκε σιγά σιγά, έγινε γρήγορο, John Cooper Works εμφανισιακά. Ήρθε ο καιρός να μπω φαντάρος - όσοι έχουν περάσει ξέρουν - και μαζί μ' αυτό ήρθε και μια ερωτική απογοήτευση. «Πατέρα, θέλω να κάνω κάτι τρελό στο αμάξι για την ψυχολογία μου.» Ήταν η εποχή που έπαιζε πολύ το wrapping. Το αυτοκίνητο έγινε ένα περιβόητο black chrome, στο Power Techniques. Το παιδί που μεγάλωσε με Max Power και Burnout, τώρα έβλεπε το δικό του αμάξι σε σελίδες περιοδικού.

Ο κύριος Βασίλης λέει «τέλος»

Δύο και κάτι χρόνια, περίπου 80.000 χιλιόμετρα, και ήρθε η ώρα της πρώτης δουλειάς. Μαζί της ήρθε και η κουβέντα του κυρίου Βασίλη: «Από εδώ και πέρα βγάζεις τα δικά σου λεφτά και είσαι μόνος σου. Ό,τι έδωσα, έδωσα.» Και πολλά έδωσε, αν με ρωτάτε. Οι ανάγκες άλλαξαν, και το αμάξι πουλήθηκε.

Θυμάμαι ακόμα τη βόλτα με τον τύπο που ήρθε να το πάρει - οδηγούσε ο ίδιος μια E46 M3. Πρώτη-δεύτερη-τρίτη χωρίς DSC, όπως το λέει η BMW, και μου είπε: «Το αμάξι είναι πολύ γρήγορο, πρέπει να ρίξουμε πίεση.» Κι εγώ, στο ίδιο γκαράζ όπου το είχα βάλει το πρώτο βράδυ, να κλαίω καθώς το άδειαζα.

Οχτώ χρόνια μετά: το δώρο στον εαυτό μου

Τα χρόνια πέρασαν. Το παιδί έγινε άντρας, κυβερνήτης αεροσκαφών πλέον. Οι παρέες έμειναν ίδιες, τα Mini όμως είχαν όλα πουληθεί. Μαζί με το captaincy, ήθελα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου. Πολλοί θα έπαιρναν ρολόι, ρούχα, τσάντα ακριβή, καμιά πένα. Εγώ πήρα τον εφηβικό μου έρωτα.

Ένα Mini R56 John Cooper Works, με όλα τα καλούδια που είχα βάλει κι εγώ στο δικό μου τότε, έτοιμο. Στην Εύβοια. Ιδιοκτήτης ο Βαγγέλης - από το τηλέφωνο κατάλαβα πόσο το νοιαζόταν· μου έστειλε φωτογραφίες που το είχε σχεδόν στο σαλόνι, με αφυγραντήρες δίπλα του.

Τηλεφώνησα ξανά στον κύριο Βασίλη. Ανδρική υπόθεση. Αυτή τη φορά όχι για οικονομική ενίσχυση, αλλά για τη χαρά που θα του έδινε το ότι πλέον ο γιος του μπορεί να απολαμβάνει πράγματα μόνος του - και για την ευγνωμοσύνη που του χρωστάω, που με έστρεψε σε αυτόν τον δρόμο.

Μαζί με τον αδερφό μου - άλλη ιστορία αυτός - και τον μπαμπά, ξεκινήσαμε το επόμενο πρωί για Εύβοια.

Γλύφα, και μετά απέναντι. Το πήραμε, και γυρίσαμε κάνοντας τον κύκλο της Εύβοιας - μόνο και μόνο για τη στροφοδιαδρομή. Ο ορισμός του «κάνω μεγαλύτερη διαδρομή για το σπίτι».

Έφτασα σπίτι. Τα κλειδιά δεν μπήκαν κάτω από το μαξιλάρι αυτή τη φορά. Μέσα μου όμως ήμουν γεμάτος με τον ίδιο τρόπο.

Η παρέα απέκτησε ξανά ένα Mini Cooper, και έστω για λίγο ξαναζήσαμε εκείνη τη στιγμή: τέσσερις μαντράχαλοι σκυμμένοι πάνω από ένα καπό, να κοιτάνε το τόσο λάθος μοτέρ πάνω σε ένα τόσο σωστό σασί. Ο ορισμός του Mini Cooper R56.

Επίλογος

Λένε ότι δεν γυρίζεις ποτέ πίσω στα ίδια νερά. Ίσως. Αλλά κάποιες φορές γυρίζεις σε ένα σασί, σε ένα χρώμα, σε έναν ήχο εξάτμισης - και ανακαλύπτεις ότι το ποτάμι δεν άλλαξε τόσο όσο νόμιζες. Άλλαξες εσύ. Έχεις τώρα τα χέρια που κρατάνε το τιμόνι ενός αεροσκάφους, όχι εκείνα τα δεκαοχτάχρονα χέρια με την ανυπομονησία στα δάχτυλα. Κι όμως, στο ίδιο γκαράζ, με τα ίδια πρόσωπα σκυμμένα δίπλα σου, ο χρόνος διπλώνει στα δύο.

Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νόημα ενός πρώτου αυτοκινήτου. Δεν είναι ποτέ μόνο για τη μηχανή, ούτε για τα άλογα ή τα χιλιόμετρα. Είναι για τις πόρτες που ανοίγει - φιλίες που κρατάνε οχτώ χρόνια, κουμπαριές, βράδια σε γκαράζ, δρόμοι που διαλέγεις να κάνεις πιο μεγάλους απ' όσο χρειάζεται. Το αυτοκίνητο σκουριάζει, πουλιέται, αλλάζει χέρια. Αυτά που χτίζει γύρω του, όχι.