Great Ocean Road με 102 άλογα: το πιο αργό αυτοκίνητο ήταν η πιο γρήγορη απόφαση

Ήμασταν με την κοπέλα μου στην Αυστραλία, στη Μελβούρνη, και είχαμε διαβάσει από καιρό για τον Great Ocean Road: 240 χιλιόμετρα ασφάλτου (η B100) που ξεκινούν από το Torquay και ακολουθούν την ακτή της Βικτώριας μέχρι το Allansford, κολλημένα ανάμεσα στον Νότιο Ωκεανό και τους λόφους των Otways. Δεν είναι απλώς «ωραίος δρόμος»· είναι ο δρόμος που βλέπεις στις λίστες με τα καλύτερα road trips του πλανήτη, δίπλα στον Pacific Coast Highway και το Amalfi.

Ως car people, το πρώτο μας θέμα δεν ήταν το πού θα μείνουμε. Ήταν το τι θα οδηγήσουμε. Και αφού αποκλείσαμε τα προφανή - κάμπριο για τη θέα, κάτι γρήγορο και ακριβό για τις στροφές - καταλήξαμε στο πιο ιδιαίτερο και πιο δημοφιλές μικρό τετρακίνητο του κόσμου: ένα Suzuki Jimny. Λευκό, με τον έξυπνο κουτιαστό σχεδιασμό που θυμίζει G-Class - μια G-Class του λαού.

Εσπρέσο στις 7 το πρωί

Το παραλάβαμε στο κέντρο της Μελβούρνης, 7 το πρωί. Η Μελβούρνη είναι ίσως η πιο σοβαρή πόλη καφέ στον κόσμο - εδώ ο espresso δεν είναι ρόφημα, είναι θρησκεία - οπότε η πρώτη στάση ήταν αυτονόητη: το καθιερωμένο μας στο Tone coffee roasters.

Δεν υπάρχει καλύτερος συνδυασμός από το να φτάνεις σε καφέ νωρίς το πρωί με ένα ωραίο αυτοκίνητο παρκαρισμένο απ' έξω, να πίνεις το εσπρέσο σου και να ξέρεις ότι μπροστά σου έχεις μια ολόκληρη, όμορφη μέρα.

Torquay, Bells Beach, Lorne

Πρώτη στάση το Torquay - η πρωτεύουσα του αυστραλιανού surf, το μέρος όπου γεννήθηκαν οι Rip Curl και Quiksilver. Από εκεί, το Bells Beach: το θρυλικότερο point break της χώρας. Σταθήκαμε πάνω από τον γκρεμό να δούμε τους surfers να περιμένουν το σετ τους - άνθρωποι που, όπως κι εμείς με τα αυτοκίνητα, έχουν βρει το δικό τους πράγμα που δεν χρειάζεται εξήγηση.

Ο δρόμος από εκεί και πέρα γίνεται αυτό που ήρθαμε να βρούμε: η άσφαλτος αγκαλιάζει την ακτή, ο ωκεανός εμφανίζεται και χάνεται πίσω από στροφές, και κάθε κόρνερ έχει και ένα pull-off για φωτογραφία. Αξίζει να ξέρεις και τι πατάς: ο Great Ocean Road χτίστηκε στο χέρι, με αξίνες και φτυάρια, από 3.000 στρατιώτες που γύρισαν από τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο - αφιερωμένος στους συντρόφους τους που δεν γύρισαν. Είναι το μεγαλύτερο πολεμικό μνημείο του κόσμου. Κάπως αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τη διαδρομή αυτό.

Μεσημέρι στο Lorne - μια παραθαλάσσια πόλη που μοιάζει φτιαγμένη για να σταματάς εκεί για φαγητό - και επιστροφή στη Μελβούρνη.

Και το αυτοκίνητο;

Ας το πούμε στα ίσια: οδηγικά, το Jimny δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Κάθεσαι ψηλά σαν σε φορτηγάκι. Το τετρατάχυτο αυτόματο κιβώτιο είναι από άλλη δεκαετία - αργό, απρόθυμο, αλλάζει σχέση όποτε αποφασίσει εκείνο. Το 1.5 με τα 102 άλογα δεν τραβάει· στις ανηφόρες κατεβάζεις σχέση και κάνεις υπομονή. Σε όλα όσα μετράμε συνήθως σε ένα αυτοκίνητο, αποτυγχάνει.

Και όμως. Κάθε φορά που σταματούσαμε - και σταματούσαμε συνέχεια - γύριζα να το κοιτάξω. Και κάθε φορά, χωρίς εξαίρεση, έβαζε ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου.

Εδώ είναι το μυστικό που μας έμαθε ο Great Ocean Road: σε έναν δρόμο που υπάρχει για τη θέα, το γρήγορο αυτοκίνητο είναι λάθος εργαλείο. Θα σε βιάζει. Το Jimny, με τα 102 άλογά του, σε αναγκάζει να πας με την ταχύτητα του τοπίου. Δεν προσπερνάς τη διαδρομή - τη ζεις. Μετά τα 450 άλογα της 911, χρειάστηκαν 102 για να το καταλάβουμε: άλλοι δρόμοι θέλουν ταχύτητα, και άλλοι θέλουν χρόνο.

Albert Park, εννοείται

Στην επιστροφή, δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσουμε από το Albert Park. Ο δρόμος γύρω από τη λίμνη είναι τις 51 βδομάδες του χρόνου ένας ήσυχος δημόσιος δρόμος με όριο τα 40 - και μία βδομάδα τον χρόνο, η πίστα του αυστραλιανού Grand Prix. Κάναμε τον γύρο με το Jimny, στα νόμιμα, φαντάζοντας τα φρεναρίσματα στη στροφή 3. Πιθανότατα ο πιο αργός γύρος που έχει γραφτεί ποτέ εκεί. Σίγουρα από τους πιο ευτυχισμένους.