Λονδίνο - Τοσκάνη με μια Porsche 911: το road trip που πρέπει να κάνεις μία φορά στη ζωή σου

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα την αγγελία με το ασημί 911 Carrera GTS. Ήξερα ότι είχε έρθει η ώρα να πραγματοποιήσω ένα όνειρο που γεννήθηκε πολύ πριν καταλάβω τι σήμαινε, όταν σαν μικρό παιδί έβλεπα τον Sean Connery να υποδύεται τον James Bond, ανεβαίνοντας με μια ασημί Aston Martin DB5 του 1964 το θρυλικό Furka Pass.

Το πλάνο ήταν απλό στα χαρτιά και τρελό στην πράξη: να φύγουμε με τη Alessandra από το Λονδίνο, να περάσουμε τη Μάγχη με το Eurotunnel, να διασχίσουμε τη Γαλλία και την Ελβετία, και να φτάσουμε στη χώρα της αυτοκινητιστικής ευλάβειας, την Ιταλία, με τελικό προορισμό την Τοσκάνη, για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά της.

Η προετοιμασία

Ένα ταξίδι σαν κι αυτό δεν συγχωρεί αυτοσχεδιασμούς. Service πλήρες, λάδια, φίλτρα, έλεγχος τακάκια και δίσκους, ένα σετ ελαστικών Michelin Pilot Sport 4s που να μπορείς να εμπιστευτείς να κρατήσει τα άλογα στον δρόμο και όχι στο χαντάκι. Πρόσθεσα και μια ευθυγράμμιση, μόνο και μόνο για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο στους αυτοκινητόδρομους της Ευρώπης.

Το βράδυ πριν την αναχώρηση την έπλυνα στο χέρι. Δεν υπάρχει καλύτερο θέαμα από το να βλέπεις το αυτοκίνητό σου γυαλισμένο, ξέροντας ότι το έκανες εσύ ο ίδιος.

Το 911 είναι, ουσιαστικά, ένα λάθος που έκανε η Porsche το 1963, και έκτοτε το τελειοποιεί κάθε χρόνο από τότε. Κινητήρας πίσω, ένα σχεδιαστικό παράδοξο που θα έπρεπε λογικά να μην έχει δουλέψει ποτέ, κι όμως έδωσε σε ένα εντελώς αναπάντεχο σχέδιο τη διαχρονικότητα και την κομψότητα που άλλοι κατασκευαστές κυνηγούν εδώ και δεκαετίες χωρίς να την πιάνουν.

Δύο άτομα, δεκαπέντε μέρες, βαλίτσες στο μπροστινό πορτ-παγκάζ και ό,τι δεν χώρεσε εκεί, πίσω από τα καθίσματα, δηλαδή κυρίως τα παπούτσια της Alessandra. Ήμασταν έτοιμοι.

Αναχώρηση

Πρωινό ξύπνημα, ζεστός καφές, και ο τρίλιτρος κινητήρας των 450 αλόγων παίρνει μπροστά. Μια μέρα γεμάτη οδήγηση και αλλαγές τοπίου. Δεν ξεκινάει καλύτερα για κάποιον που λατρεύει τα αυτοκίνητα. Η συνεχής κίνηση, η εναλλαγή τοπίων, ένα ασφαλές μέρος να μοιραστείς τις σκέψεις σου χωρίς να πρέπει να κοιτάς τον άλλον κατάματα.

Φτάνοντας στο Dover για το Eurotunnel, μας κάνει σήμα η υπεύθυνη να περιμένουμε σε μια συγκεκριμένη ουρά. Γιατί; Μέσα σε λίγα λεπτά φτάνει πίσω μας ένα ολόκληρο κομβόι Porsche, 992 Turbo S, Boxster GTS 4.0, 997 Carrera GTS και άλλα. Ήμασταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, με την κατάλληλη παρέα. Εκεί γνωρίσαμε και τον Paul, που είχε φέρει το Boxster GTS του αλλά στο γκαράζ του τον περίμεναν άλλα πέντε, ανάμεσά τους και κάποια GT3 RS. Με τον δικό του τρόπο, ευγενικά αλλά με νόημα, μας διαβεβαίωσε ότι το δικό μας 991.2 GTS ήταν ό,τι πρέπει, και ότι τα υπόλοιπα αυτοκίνητα της συλλογής του ήταν, όπως τα χαρακτήρισε, «υπερβολικά». Εγώ έκανα ότι το πίστεψα, κι εκείνος ότι το εννοούσε. Η Alessandra, βλέποντάς με να μιλάω για κιβώτια ταχυτήτων σαν να συζητάω για καιρό, μόνο κούνησε το κεφάλι και πήγε να βρει καφέ.

Γαλλία

Η στιγμή που κατεβαίνεις από το τρένο και πατάς Ευρώπη πάνω στη φοβερή γαλλική άσφαλτο των autoroute, είναι και η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι μπροστά σου ανοίγεται ένα τεράστιο, δαιδαλώδες σύμπλεγμα στροφών και ευθειών για εκατοντάδες χιλιόμετρα, από την Ιταλία μέχρι την Ελλάδα και την Τουρκία. Οι επιλογές είναι ανεξάντλητες.

Κάπου στα πρώτα είκοσι λεπτά μέσα στη Γαλλία ακούγεται η φωνή της Alessandra: «Μπορώ να την οδηγήσω και εγώ;». Μήνυμα εκλήφθηκε. Με συνοπτικές διαδικασίες, η αλλαγή οδηγού έγινε πράξη, άλλωστε δεν είναι και το πιο έξυπνο να αρνηθείς κάτι τέτοιο στην κοπέλα σου λίγες μέρες πριν τα γενέθλιά της.

Στην πρώτη στάση για ανεφοδιασμό, η ανάγκη της για τελειότητα στο παρκάρισμα αποδείχθηκε μοιραία, θύμα το μπροστινό χείλος του προφυλακτήρα. Σε τέτοιες στιγμές τεστάρεται ο χαρακτήρας σου: θα αντιδράσεις με λογική ή με συναίσθημα; Δεν πέρασα το τεστ, ούτε καν με βαθμό συμμετοχής. Το κλίμα βάρυνε, ή μάλλον το βάρυνα εγώ. Η Alessandra δεν είπε τίποτα για καμιά ώρα, κι αυτό ήταν χειρότερο από οποιονδήποτε καβγά. Δεν το είχα καταλάβει εκείνη τη στιγμή, αλλά τα αυτοκίνητα είναι υπηρέτες μας, όχι το αντίστροφο. Είναι πράγματα που μας εξυπηρετούν, χαλάνε, τα χαλάμε, και ως εκεί. Όσο ζούμε, μαθαίνουμε, απλώς κάποια μαθήματα έρχονται με ένα σπασμένο χείλος προφυλακτήρα και μια σιωπηλή συνοδηγό.

Φτάνοντας στο Παρίσι για την πρώτη διανυκτέρευση, δεν μπορούσα παρά να βάλω στο GPS μια εντελώς αχρείαστη βόλτα γύρω από την Αψίδα του Θριάμβου. Αυτός ο οδηγικός χαμός που επικρατεί εκεί και σου θυμίζει χώρες πολύ διαφορετικές, βρίσκεται παράδοξα στην καρδιά του Παρισιού, μια αναπάντεχη αντίθεση ανάμεσα στο όμορφο και τακτοποιημένο απ' έξω, και στο διάχυτο, το μπερδεμένο, από μέσα. Η Alessandra κρατιόταν από το χερούλι της πόρτα σαν να ήμασταν σε τρενάκι του λούνα παρκ, αλλά χαμογελούσε, το πρώτο σημάδι ότι το χείλος του προφυλακτήρα είχε αρχίσει να ξεχνιέται.

Η επόμενη μέρα μάς βρήκε να βάζουμε μπροστά για τη Βουργουνδία, μία από τις πιο φημισμένες γαλλικές περιοχές παραγωγής κρασιού. Η Alessandra φρόντισε να βρει την κατάλληλη στάση για τον πρωινό εσπρέσο, έχει ένα ραντάρ για καλό καφέ που δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς δουλεύει σε άγνωστη χώρα, και αφού δανειστήκαμε, χωρίς ιδιαίτερες τύψεις, μερικά καλαμπόκια από κάποια χωράφια κοντά στο Puligny-Montrachet, ήρθε η ώρα να βρούμε το κατάλυμά μας.

Πλησιάζοντας το μικρό οινοποιείο πάνω από το οποίο θα μέναμε, κοιτάξαμε γύρω μας να δούμε πού ακριβώς βρισκόμασταν: ανάμεσα σε εκατοντάδες σειρές αμπελιού, όσο έφτανε το μάτι.

Παρκάραμε δίπλα σε δεκάδες κιβώτια με φρεσκομαζεμένα σταφύλια και κατευθυνθήκαμε κατευθείαν προς οινογευσία, και οινοποσία. Το roadtrip μάς είχε δώσει ως τότε όμορφες εικόνες. Τώρα άρχιζε να μας δίνει και όμορφες γεύσεις.

Προς Ιταλία

Μετά από τρεις μέρες, αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε νότια, προς το Annecy, μια πόλη δίπλα σε μια πανέμορφη λίμνη, με χρωματιστά σπίτια και μια ρομαντική ατμόσφαιρα που θα δικαιολογούσε από μόνη της ένα ξεχωριστό ταξίδι. Δεν ήταν όμως ο προορισμός. Όσο όμορφη κι αν ήταν, εμείς πηγαίναμε για την Τοσκάνη, και πιο συγκεκριμένα για μια πέτρινη βίλα του 19ου αιώνα όπου θα περνούσαμε τις επόμενες τρεις μέρες.

Κάπου ανάμεσα στο Τορίνο και την Πίζα, ο δρόμος αγρίεψε. Στενές φουρκέτες, αλλεπάλληλες ανοιχτές καμπές και ευθείες να τις ενώνουν. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ, είχε έρθει η ώρα για Sport Plus και PSM off. Ο εξακύλινδρος ήταν έτοιμος για μάχη. Η απόκριση του γκαζιού, ακόμα και με τα turbo, ήταν ακαριαία. Η άσφαλτος ελαφρώς βρεγμένη, αλλά το ηλεκτρικό πλέον τιμόνι, μετά το fine tuning της Porsche, επικοινωνούσε με ακρίβεια τα επίπεδα πρόσφυσης. Το PDK, στη ρύθμιση Sport Plus, άλλαζε ταχύτητες σχεδόν βίαια. Η επίθεση στην άσφαλτο κράτησε περίπου είκοσι λεπτά, έξω από την πόλη Massa, για τους λάτρες της Formula 1 των 2000s, καλός οιωνός. Η Alessandra, στη θέση του συνοδηγού αυτή τη φορά, δεν είπε λέξη σε όλη τη διαδρομή. Μόνο στο τέλος γύρισε και είπε «ξανά», και κατάλαβα ότι κάπου εκεί, ανάμεσα στις φουρκέτες, το αυτοκίνητο είχε κερδίσει κι εκείνη.

Με μια στάση στο Τορίνο για το απαραίτητο espresso και το τοστ με Nutella, φτάσαμε αισίως στη Villa Lena, εκεί που θα γιορτάζαμε τα γενέθλια της Alessandra. Σε ένα καταπράσινο τοπίο, με το 911 να στάζει ακόμα από μια απρόσμενη βροχή, κάναμε check-in και απολαύσαμε τρεις μέρες χαλάρωσης και οινογευσίας σε διάφορους αμπελώνες της Τοσκάνης. Όμορφες διαδρομές ανάμεσα σε πανύψηλα κυπαρίσσια, ατελείωτους αμπελώνες, και εκείνο το ιδιαίτερο φως της Τοσκάνης που κάνει ακόμα και τον πιο βιαστικό οδηγό να κόψει ταχύτητα χωρίς να το καταλάβει. Περπατήσαμε στη φύση, φάγαμε, ήπιαμε, γιορτάσαμε τα γενέθλιά της.

Κι όταν ήρθε η ώρα, βάλαμε ξανά μπροστά. Η ιστορία συνεχίζεται προς τη Βενετία, μετά το Andermatt της Ελβετίας και τα ελβετικά πάσα, με μια τελευταία στάση στην Champagne πριν την επιστροφή στο Λονδίνο.

Μέρος δεύτερο, σύντομα.