Separating men from boys: το πρώτο μου αμάξι ήταν ένα χειροκίνητο 981 Boxster S

Από μικρός το όνειρό μου ήταν να πάρω ένα γρήγορο αυτοκίνητο. Για καλό ή για κακό, οικογενειακώς ωθήθηκα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό και στην αγάπη για τους 4 τροχούς - ή μάλλον, για ό,τι χρειάζεται βενζίνη για να κινηθεί.

Για τον χ, ψ λόγο έπρεπε να φτάσω 24 για να το σκεφτώ σοβαρά. Ήταν το 2020, ζούσα στην Αγγλία, και η αγορά μεταχειρισμένων εκεί είναι ο παράδεισος των petrolheads. Όντας ένας από αυτούς, θυμάμαι να χάνομαι ώρες στο AutoTrader - όχι να ψάχνω· να κατοικώ εκεί.

Τα κριτήρια

Τα κριτήρια ήταν τρία και δεν σήκωναν διαπραγμάτευση: χειροκίνητο, πισωκίνητο, πάνω από 300 άλογα.

Το χειροκίνητο δεν ήταν ρομαντισμός - ή μάλλον, δεν ήταν μόνο ρομαντισμός. Ήθελα να νιώθω ότι το αυτοκίνητο το ελέγχω εγώ: κάθε αλλαγή δική μου, κάθε λάθος δικό μου. Και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου έπαιζε ακόμα εκείνο το σλόγκαν της Schweppes που μου είχε κολλήσει από μικρό: separating men from boys. Έτσι το είχα τότε μέσα μου: τα αυτόματα ήταν για όσους πάνε κάπου. Το χειροκίνητο ήταν για όσους πάνε επίτηδες.

Με αυτά τα φίλτρα, οι επιλογές ήταν καθαρά γερμανικές: Cayman 987.2 S και M2 Competition. Και όπως κάθε άνδρας που κοιτάει να αγοράσει αμάξι, το φίλτρο της τιμής περιείχε πάντα και κάποια λίγο εκτός budget. Με αρκετή δόση αφέλειας, πάντα βγάζει νόημα.

«116i με Alcantara»

Σειρά είχε να δω τα αυτοκίνητα από κοντά. Ξεκίνησα με την BMW - κάτι μου έλεγε ότι πρέπει να κρατάς το καλύτερο για το τέλος.

Εξωτερικά, εντυπωσιακή. Οι φουσκωμένοι προφυλακτήρες, η επιθετική στάση του αμαξώματος, και περισσότερα άλογα απ' όσα μπορεί να αντέξει να μεταφέρει στην άσφαλτο ένα ζευγάρι Michelin Pilot Sport 4S. Στο χαρτί, κέρδιζε.

Μετά μπήκα μέσα. Και ήταν σαν να έμπαινα σε 116i με Alcantara στα καθίσματα.

Αρνητικό πόρισμα. Το χαρτί, όπως αποδείχθηκε, δεν οδηγάει.

«Λες;»

Σε 987 είχα μπει παλαιότερα, οπότε δεν χρειαζόταν δεύτερη γνωριμία. Και εκεί, ένα βράδυ στο AutoTrader, τη βλέπω: 981 Boxster S, χειροκίνητο, GT Silver, 3 ιδιοκτήτες. Μαύρα δερμάτινα sport καθίσματα, PASM.

Λες;

Κλείνω ραντεβού για την επόμενη μέρα. Δύο ώρες τρένο για το Leamington Spa - δύο ώρες να παίζω στο μυαλό μου όλα τα σενάρια. Δεν χρειάστηκε κανένα: ο ιδιοκτήτης ήρθε να με πάρει από τον σταθμό, και ο βραχνός, γουργουριστός ήχος του 3.4 εξακύλινδρου ήταν αρκετός για να με κάνει δικό του πριν καλά καλά κλείσει η πόρτα. Έρωτας κεραυνοβόλος - από τα αυτιά, όπως όλοι οι σοβαροί. Δώσαμε τα χέρια και ραντεβού σε μία εβδομάδα.

Παραλαβή

Με περίμενε πλυμένη, γυαλισμένη και έτοιμη για περιπέτειες.

Το ταξίδι της επιστροφής για το Λονδίνο ήταν το πρώτο που μπόρεσα να την αφήσω να ανεβάσει στροφές και να ακούσω το ουρλιαχτό του boxer από πίσω μου - γιατί στο Boxster ο κινητήρας δεν είναι μπροστά σου, είναι μαζί σου, πίσω από την πλάτη σου, στο αυτί.

1η, 2α, 3η, FLASH

Έφτασα σπίτι γύρω στις 3 το μεσημέρι, αλλά η μέρα δεν είχε τελειώσει - είχα προμελετημένη νυχτερινή βόλτα κάμπριο στο κέντρο του Λονδίνου. Ζούσα το όνειρο: οροφή κάτω, 1η, 2α, 3η στον δρόμο δίπλα στον Τάμεση. Ο εξακύλινδρος boxer ούρλιαζε, τα φώτα της πόλης χάνονταν στον καθρέφτη και, κάπου μέσα μου, ένιωθα τη γαλήνια βεβαιότητα πως, έστω για αυτό το κομμάτι της διαδρομής, όλα στον κόσμο ήταν καλά.

Ξαφνικά ένα φως σαν αστραπή. Κοιτάω ψηλά - δεν βρέχει.

Ήταν η πρώτη μου κλήση. Και η επιβεβαίωση ότι είχα αγοράσει το σωστό αμάξι.

Υ.Γ.

Χρόνια αργότερα, γράφοντας εδώ για την 911 GTS, έγραψα «τρίτη Porsche της ζωής μου, δεύτερη με το όνομά μου στα χαρτιά». Κάποιοι ρώτησαν ποια ήταν η πρώτη.

Αυτή ήταν. Ένα ασημί χειροκίνητο Boxster, που μου έμαθε ότι το σωστό αμάξι δεν το διαλέγεις με φίλτρα στο AutoTrader. Σε διαλέγει από τα αυτιά - και στο τέλος της πρώτης μέρας, σου στέλνει και γραπτή επιβεβαίωση. Με φλας.