Κάποτε ήμουν ο πιτσιρικάς στα κάγκελα: δύο Σεπτέμβρηδες με το speedsector στη Ρόδο

2006, ένα βιντεάκι κι ένα ringtone

Θυμάμαι μικρός, κάπου στο 2005-2006, όταν το να οδηγάω αυτοκίνητο ήταν ακόμα κάτι μακρινό για μένα, να παίζει δυνατά στην Αμερική η μόδα με τα rally: Goldrush, Gumball 3000 και άλλα. Στην πραγματικότητα ήταν οργανωμένα road trips, όπου κομβόι από supercars κατέκλυζαν πόλεις, ενώ οι γαλαζοαίματοι ιδιοκτήτες παρτάραν ξέφρενα 24/7. Υπήρχε ένα συγκεκριμένο βιντεάκι τότε στο ίντερνετ που, σαν πιτσιρικάς, το είχα λιώσει στα views. Είχα κατεβάσει μέχρι και το soundtrack στο κινητό μου για να το ακούω ασταμάτητα. Από τότε έλεγα: όνειρό μου να κάνω μια τέτοια εκδρομή. Οραματιζόμουν τον εαυτό μου μέσα σε ένα supercar να κόβω χιλιόμετρα.

Τρεις 987 κι ένας έρωτας που δεν λέει να περάσει

Τα χρόνια πέρασαν και, είτε λίγο είτε πολύ, ήρθαν κάποιες Porsche στα χέρια μου. Η πλατφόρμα της 987: ένα Boxster με τον 2.7 και tiptronic, κι αργότερα ένα Cayman S 3.4 χειροκίνητο. Καθένα έχει τη δική του ιστορία που αξίζει να ειπωθεί — αλλά αλλού είναι το θέμα τώρα. Για να μη σας αφήσω έτσι: η 987 είναι για μένα ένα από τα καλύτερα vfm αυτοκίνητα στα λεφτά της. Κεντρομήχανο, πισωκίνητο, με απίστευτη ποιότητα κατασκευής, διαχρονικό σχεδιασμό και — ειδικά ο 2.7 — έναν απίστευτα αξιόπιστο κινητήρα. Μετά από ένα διάλειμμα από τις Porsche, ευτυχώς μικρό, ένα αμάξι που το χάζευα καιρό έρχεται στα χέρια μου: Cayman 987.2 PDK. Πέρα από το πόσο καλύτερο αυτοκίνητο ήταν από τη γενιά 987.1 — εκεί στο Zuffenhausen, ό,τι θεματάκια είχε η 987.1, μικρά και μεγάλα, τα έλυσαν αποτελεσματικά στην 987.2.

Ο κύριος Γιώργος και τα δίδυμα

Εκείνη την εποχή τυχαίνει να γνωρίσω, στο μαγαζί καλών φίλων με wrapping αυτοκινήτων, δύο δίδυμα αδέρφια. Μικροί σε ηλικία, αλλά σοβαροί petrolheads με άποψη και εμπειρία — γιατί ο κύριος Γιώργος, ο μπαμπάς τους, ήταν ένας από αυτούς τους τύπους που σίγουρα θες να γνωρίσεις στη ζωή σου. Πέρα από το γεγονός ότι δίπλα στο όνομά του υπάρχει η λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σε αυτόν υπήρχε και η λέξη άρρωστος petrolhead. Αυτή η οικογένεια, λοιπόν, έκανε επί χρόνια αυτό που εγώ ονειρευόμουν πιτσιρικάς: διάφορες οργανωμένες εκδρομές με supercars και sportscars, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

«Σε λίγους μήνες έχει Ρόδο»

Κάπως έτσι, μου λένε ότι σε μερικούς μήνες υπάρχει εκδρομή για Ρόδο. Στην αρχή, το άκουσα και έπεσε κάτω. Δεν μπορούσα καν να οραματιστώ τον εαυτό μου ανάμεσα στο speedsector. Εγώ, με ένα απλό, ταπεινό 987.2, ένας τύπος 28 χρονών — πώς θα έμπαινα τόσο εύκολα μέσα στο παιδικό μου όνειρο; Μετά από λίγο, μέστωσε η ιδέα. Ειδικά όταν μίλησα με τον Γιώργο, τον mr speedsector, ο οποίος με έκανε να καταλάβω πως η ιδέα του για το speedsector δεν είχε να κάνει με την υλική υπόσταση των Αμερικανών του φαίνεσθαι, αλλά με κάτι άυλο: την κοινή αγάπη για το motorsport.

Φόρτωμα κάτω από ένα F430

Μερικές βδομάδες αργότερα, είδα το αμάξι μου να φορτώνεται σε μια νταλίκα — κάτω από ένα F430, του κυρίου Γιώργου. Κι εγώ, με ανυπομονησία, να μπαίνω στο αεροπλάνο για Ρόδο, να συναντήσω τα αυτοκίνητα που θα μας περίμεναν στο λιμάνι. Σαν σε πρώτο ραντεβού.

Festival of Speed: τα αυτοκίνητα είναι η αφορμή

Το Festival of Speed Rhodes, όπως το ονομάζει το speedsector, έχει να κάνει κυρίως με τους ανθρώπους. Είναι ένα τριήμερο κάθε χρόνο, γύρω στον Σεπτέμβρη, όπου άνθρωποι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, με κοινή αγάπη τα αυτοκίνητα, πηγαίνουν μαζί βόλτες σε ορεινές διαδρομές του νησιού, απολαμβάνουν την παλιά πόλη, το φαγητό, τη θάλασσα. Αποκορύφωμα της εκδρομής είναι η Κυριακή, όπου κομμάτι της παλιάς πόλης κλείνει για τους συμμετέχοντες και, με τη βοήθεια της τοπικής αυτοδιοίκησης, γίνεται κάτι σαν αγώνας — ή, καλύτερα, σαν δεξιοτεχνία.

Πρώτη χρονιά: ο πιτσιρικάς στα κάγκελα

Πήρα μέρος στη Ρόδο δύο φορές. Την πρώτη με το 987.2 — την άλλη θα σας την κρατήσω έκπληξη για λίγο ακόμα. Θυμάμαι, λοιπόν, την Κυριακή φύγαμε από το ξενοδοχείο όλοι μαζί, πάνω από 40 αυτοκίνητα — Lamborghini, Porsche, Ferrari, BMW M και άλλα — για να πάμε στο σημείο εκκίνησης. Οδηγούσα και αναβίωνα το παιδικό όνειρο του βίντεο που είχα ρημάξει στα views.

Το αποκορύφωμα, όμως, δεν ήταν αυτό. Ήταν το γεγονός ότι, μόλις φτάσαμε στο σημείο, είδα τον κόσμο που είχε έρθει να δει το θέαμα. Τόσες οικογένειες, τόσα παιδιά — κυριολεκτικά κρεμασμένα από τα κάγκελα για να δουν τα αυτοκίνητα, να μυρίσουν λάστιχο και βενζίνη, να ακούσουν τη χορωδία από V10 και V8. Οκ, το αμάξι μου σχεδόν περνούσε απαρατήρητο μπροστά σε Huracán, GT3, GT4 RS και Ferrari. Αλλά δεν έχει να κάνει με το φαίνεσθαι. Έχει να κάνει με το ότι εγώ, στα πρόσωπα των πιτσιρικάδων, έβλεπα τον Άγγελο πιτσιρικά. Και αυτό αξίζει όλα τα λεφτά του κόσμου: να αποτελείς έμπνευση για ένα παιδί που μεγάλωσε με ρόδες — βάζοντας μπουκάλια στην πίσω ρόδα του ποδηλάτου για θόρυβο — να δουλέψει για τα όνειρά του.

Από εκείνη την εκδρομή γύρισα πιο γεμάτος από ποτέ. Γιατί το speedsector και οι άνθρωποί του μου είχαν μάθει ένα πράγμα: δεν αγοράζουμε τα αυτοκίνητα — είτε ακριβά είτε φτηνά — για τους άλλους, αλλά για τον πιτσιρικά που κρύβεται μέσα μας και που κάποτε τα ονειρεύτηκε.

Δεύτερη χρονιά: το 911 του Δημήτρη

Την επόμενη χρονιά — και ενώ είχα πάει και σε άλλες εκδρομές της ομάδας — άρχισα να καταλαβαίνω πως η Ρόδος είναι κάτι μαγικό. Σε μια συζήτηση, λοιπόν, κάπου για φαγητό, μου λέει ο φίλος μου ο Δημήτρης, κάτοχος ενός 992.1 4 GTS: «Με έχεις ψήσει, θα έρθω κι εγώ». Έτσι βρεθήκαμε αυτή τη φορά να φορτώνουμε στη νταλίκα το 911 του Δημήτρη. Το αυτοκίνητο, σε όλη την εκδρομή, από την απλή βόλτα για καφέ μέχρι την ανάβαση στο βουνό, ήταν ασύλληπτο σε όλο του το φάσμα. Το 911, και ειδικά το 992, είναι μια κατασκευή μαγική — κάτι που, αν δεν το οδηγήσεις, δεν περιγράφεται με λόγια. Είναι τόσο καλό οδηγικά όσο και όμορφο από κάθε γωνία. Ένα έργο τέχνης που δεν υπάρχει σημείο να το κοιτάξεις και να μην πεις τη φράση «τι έχουν κάνει οι άνθρωποι ρε φίλε».

Ένα λάστιχο στη μέση του πουθενά

Πέρα από την ημέρα του αγώνα — που για ακόμη μια φορά έβλεπα τους πιτσιρικάδες και κάθε petrolhead οικογένεια να χαίρονται μαζί μας την αυτοκίνηση — το highlight της εκδρομής ήταν αλλού. Γυρνώντας το Σάββατο από μια ειδική διαδρομή στο βουνό, που μας είχε εξασφαλίσει ο mr speedsector με κλειστό δρόμο, το 992 πάτησε μια πέτρα και πάθαμε λάστιχο. Στη μέση του πουθενά, πάνω στο βουνό. Εκεί σταματήσαμε παρέα, 3-4 αυτοκίνητα, και περιμέναμε την οδική για κάπου 2-3 ώρες, χωρίς σήμα.

Εκεί, μια παρέα ανθρώπων με διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικά βιώματα, γούστα και αυτοκίνητα, γίναμε ένα. Εμείς και τα αυτοκίνητά μας. Γιατί είχαμε την κοινή μας αγάπη, και αυτό έφτανε. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο, παρά εμείς, οι κουβέντες, τα μοτέρια μας και ο καφές, ενώ καθόμασταν κάτω στην άσφαλτο. Εκεί, για ακόμη μια φορά, οι άνθρωποι του speedsector μας έδειξαν τι θα πει να μοιράζεσαι το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη για κάτι άψυχο, όπως το αυτοκίνητο — που στα μάτια μας, κάθε μέρα, έχει ψυχή.

Επίλογος

Είκοσι χρόνια πριν, ένας πιτσιρικάς έβαζε μπουκάλια στην ρόδα του ποδηλάτου για να κάνει θόρυβο, κι έλιωνε στα views ένα βιντεάκι με supercars που κόβουν χιλιόμετρα σε μια άλλη ήπειρο. Δεν το ήξερε τότε, αλλά δεν ζήλευε τα αυτοκίνητα. Ζήλευε το συναίσθημα. Χρειάστηκε να φτάσω σε ένα κλειστό σοκάκι της Ρόδου, με ένα ταπεινό Cayman ανάμεσα σε Ferrari και GT3, για να καταλάβω ότι το βιντεάκι δεν ήταν ποτέ για τα άλογα. Ήταν για τα παιδιά στα κάγκελα. Κι εκείνη τη μέρα, τα παιδιά στα κάγκελα κοιτούσαν κι εμένα — όπως κάποτε κοιτούσα εγώ την οθόνη. Και ίσως το πιο ειλικρινές κομμάτι όλης της ιστορίας να μην ήταν καν οι διαδρομές ή τα μοτέρια, αλλά ένα λάστιχο στη μέση του πουθενά. Τέσσερα-πέντε αυτοκίνητα σταματημένα, καθόλου σήμα, καφές στην άσφαλτο, και μια παρέα που μέχρι πριν λίγες μέρες δεν γνωριζόταν καν. Εκεί το κατάλαβα: το αυτοκίνητο είναι απλώς η αφορμή. Ό,τι χτίζει γύρω του — αυτό έχει την ψυχή. Γι' αυτό τελικά τα αγοράζουμε. Όχι για τους άλλους, ούτε για τη σειρά στο αγώνα. Για τον πιτσιρικά που κάποτε τα ονειρεύτηκε — και που, αν σταθείς τυχερός, τον ξαναβρίσκεις καθισμένο στην άσφαλτο ενός βουνού, με έναν καφέ στο χέρι κι ένα χαμόγελο που δεν χωράει πουθενά.