Πήγα μόνος μου στη Γερμανία να πάρω την Porsche. Δεν θα πλήρωνα ποτέ κάποιον να μου τη φέρει.

Τα τελευταία χρόνια η εισαγωγή αυτοκινήτων από τη Γερμανία έχει γίνει σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Νταλίκες γεμάτες αυτοκίνητα καταφθάνουν στην Ελλάδα, ενώ όλο και περισσότεροι «ειδικοί» προσφέρουν υπηρεσίες παραλαβής και μεταφοράς για λογαριασμό των αγοραστών.

Η αλήθεια όμως είναι ότι η διαδικασία είναι πολύ πιο απλή απ' όσο φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος. Και κυρίως, χάνει κανείς κάτι πολύ σημαντικό όταν αφήνει κάποιον άλλον να κάνει το ταξίδι στη θέση του.

Όταν το αυτοκίνητο έρχεται με νταλίκα, παραλαμβάνεις απλώς ένα αντικείμενο. Όταν το φέρνεις μόνος σου, παραλαμβάνεις και μια ιστορία.

Αυτή είναι η ιστορία της τρίτης μου προσωπικής εισαγωγής από τη Γερμανία. Της Porsche 718 Boxster T που με περίμενε έξω από τη Φρανκφούρτη και ενός ταξιδιού που πέρασε από Autobahn, ελβετικά πάσα, ιταλικούς αυτοκινητόδρομους και ένα καράβι στην Αδριατική.

Παράλληλα, είναι ίσως ο πιο απλός οδηγός για όποιον σκέφτεται να φέρει μόνος του ένα αυτοκίνητο από το εξωτερικό και αναρωτιέται αν τελικά αξίζει τον κόπο.

Η αγγελία

Η αρχική σκέψη ήταν απλή. Να κάνω το βήμα από το δίλιτρο 718 σε ένα GTS 2.5 ή ακόμα και σε ένα 4.0. Η αγορά όμως είχε άλλη άποψη: οι τιμές είχαν ανέβει αισθητά και οι επιλογές ήταν πολύ λιγότερες απ' όσο περίμενα.

Κάπως έτσι με βρήκε ένα σαββατιάτικο μεσημέρι του Αυγούστου να λιώνω το mobile.de αντί να απολαμβάνω το μπάνιο με τους φίλους μου.

Για όποιον δεν το γνωρίζει, το mobile.de είναι η Μέκκα των ευρωπαϊκών αγγελιών αυτοκινήτου. Αν ψάχνετε για εισαγωγή, η πρώτη μου συμβουλή είναι να επιλέξετε φίλτρο «Dealer Only». Ένας επαγγελματίας έμπορος γνωρίζει τη διαδικασία εξαγωγής, αναλαμβάνει σχεδόν όλη τη γραφειοκρατία και μειώνει σημαντικά το ρίσκο.

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κοιτάξετε είναι οι αξιολογήσεις. Στη Γερμανία οι κριτικές συνδέονται με πραγματικές συναλλαγές, οπότε αποτελούν έναν αρκετά αξιόπιστο δείκτη.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε μια Porsche 718 Boxster T σε GT Silver. Ο έμπορος λεγόταν Autohaus M&N και είχε πάνω από 500 αξιολογήσεις με πέντε αστέρια. Η τιμή ήταν λογική, το αυτοκίνητο έδειχνε σαν καινούριο και η έκδοση ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνα.

Η 718 T δεν είναι απλώς μια πιο «φορτωμένη» Boxster. Είναι η έκδοση για εκείνους που βάζουν την οδηγική αίσθηση πάνω από τα άλογα και τα gadgets. Με σπορ ανάρτηση, κοντύτερες σχέσεις στο κιβώτιο και εξοπλισμό που δίνει έμφαση στον οδηγό, αποτελεί ίσως την πιο αγνή έκφραση της φιλοσοφίας «less is more» στη γκάμα της 718.

Το ίδιο απόγευμα αντάλλασσα ήδη μηνύματα με τον έμπορο στο WhatsApp. Θυμάμαι ακόμα να του λέω: «Please reserve the car until Monday for me.» Η αντίδρασή του ήταν σχεδόν αστεία. Ποιος άλλωστε αγοράζει Porsche σαββατιάτικα μέσα στον Αύγουστο;

Οι κλασικές ερωτήσεις έγιναν αμέσως. Τρακαρίσματα, service history, βαμμένα μέρη, ιδιοκτήτες. Στη συνέχεια ζήτησα τον αριθμό πλαισίου και έκανα έλεγχο μέσω CarVertical για να έχω μια πρώτη εικόνα του ιστορικού.

Λίγες ημέρες αργότερα ο έμπορος έκλεισε έλεγχο σε επίσημη Porsche και μου έστειλε αναλυτικό βίντεο με paint meter σε ολόκληρο το αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα; 10 στα 10.

Ο εκτελωνιστής

Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που χρειάζεσαι οπωσδήποτε στην Ελλάδα, αυτός είναι ο εκτελωνιστής. Πριν προχωρήσει οποιαδήποτε αγορά, πρέπει να γνωρίζεις ακριβώς πόσο θα κοστίσει το τελωνείο και τα τέλη ταξινόμησης.

Τα τέλη ταξινόμησης αποτελούν το «εισιτήριο» που πληρώνει ένα αυτοκίνητο για να αποκτήσει ελληνικές πινακίδες. Δεν υπολογίζονται με βάση το ποσό αγοράς αλλά κυρίως από τη φορολογητέα αξία, τις εκπομπές CO₂ και τις προδιαγραφές ρύπων. Τα plug-in hybrid ευνοούνται σημαντικά, ενώ τα ηλεκτρικά απολαμβάνουν ακόμη μεγαλύτερες ελαφρύνσεις.

Ο Δημήτρης, ο εκτελωνιστής μου, έχει πλέον συμμετάσχει και στις τρεις προσωπικές μου εισαγωγές. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορούσε να μου πει αν μια αγγελία αξίζει ή όχι και ποιο θα είναι το πραγματικό κόστος όταν το αυτοκίνητο πατήσει Ελλάδα.

Και πιστέψτε με, αυτό μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια καλή αγορά και σε μια πολύ ακριβή παγίδα.

Τα απαραίτητα χαρτιά

Εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ' όσο νομίζει ο περισσότερος κόσμος. Αν συνεργάζεστε με σοβαρό dealer, σχεδόν όλα θα είναι έτοιμα.

Τα βασικά έγγραφα που θα χρειαστείτε: • Certificate of Conformity (CoC) • Άδεια Zoll • Γερμανική άδεια κυκλοφορίας με διαγραφή εξαγωγής • TÜV • Τιμολόγιο αγοράς • Αποδεικτικό πληρωμής

Οι περισσότεροι έμποροι αναλαμβάνουν να τα ετοιμάσουν όλα και να σας εξηγήσουν ακριβώς τι χρειάζεται.

Η απόφαση

Παρότι όλα έδειχναν ιδανικά, θυμάμαι να στέκομαι έξω από την τράπεζα λίγες ημέρες αργότερα και να διστάζω. Μόλις είχα πουλήσει μια Porsche 718. Και ετοιμαζόμουν να αγοράσω άλλη μία Porsche 718.

«Τι κάνω;» σκέφτηκα. Έφυγα χωρίς να κάνω τη μεταφορά.

Το ξανασκέφτηκα για μία ακόμη ημέρα. Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι, όσο κι αν έψαχνα κάτι διαφορετικό, η καρδιά μου ανήκε ακόμα σε αυτό το κεντρομήχανο γερμανικό cabrio.

Την επόμενη μέρα έκανα τη μεταφορά. Τα εισιτήρια έκλεισαν. Και η περιπέτεια ξεκίνησε.

Το ταξίδι

Προσγειώθηκα στη Φρανκφούρτη ένα πρωινό Τρίτης. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να δω το αυτοκίνητο. Οι φωτογραφίες μπορεί να ήταν εξαιρετικές, αλλά όλοι ξέρουμε ότι η πραγματικότητα δεν συμφωνεί πάντα με τις αγγελίες.

Είκοσι λεπτά αργότερα έφτανα στην έκθεση. Ο Κάσιμ και ο αδερφός του με περίμεναν ήδη.

Και τότε είδα την Porsche. Δεν θα το κρύψω. Έπαθα πλάκα.

Το αυτοκίνητο ήταν ακόμα καλύτερο από τις φωτογραφίες. Η κατάστασή του ήταν πραγματικά υποδειγματική και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχα ήδη πετάξει τις βαλίτσες στην άκρη για να χαζέψω το εσωτερικό.

Όσο εγώ εξερευνούσα κάθε λεπτομέρεια, ο Κάσιμ είχε φύγει για να εκδώσει τις περίφημες Zoll. Οι Zoll είναι οι προσωρινές γερμανικές πινακίδες εξαγωγής που συνοδεύονται από ασφάλιση και επιτρέπουν σε κάποιον να οδηγήσει το αυτοκίνητο μέχρι τη χώρα προορισμού του.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το roadtrip. Το πλάνο ήταν απλό: να βρεθούμε την Πέμπτη το απόγευμα στην Ανκόνα. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ανοιχτά.

Το βράδυ μας βρήκε στη Βασιλεία. Ο μοναδικός κανόνας για τα ξενοδοχεία ήταν να διαθέτουν ασφαλές πάρκινγκ: οι Zoll προσφέρουν μόνο ασφάλιση αστικής ευθύνης και η ηρεμία το βράδυ έχει τη δική της αξία.

Η πρώτη ημέρα κύλησε σχεδόν ολόκληρη μέσα στη βροχή.

Το επόμενο πρωί, με τον ήλιο επιτέλους να έχει εμφανιστεί, βρέθηκα σε ένα self-service πλυντήριο στην Ελβετία να καθαρίζω το αυτοκίνητο. Όχι γιατί χρειαζόταν πραγματικά. Αλλά γιατί δεν άντεχα να βλέπω βρόμικη την Porsche που είχα παραλάβει λίγες ώρες πριν σε κατάσταση βιτρίνας.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε ίσως η ομορφότερη μέρα του ταξιδιού.

GT3, GT4, M, RS, μοτοσυκλέτες, κλασικά αυτοκίνητα και άνθρωποι που είχαν βγει απλώς για να απολαύσουν τον δρόμο. Όχι για χρόνους. Όχι για φωτογραφίες. Απλώς για την οδήγηση.

Σταματήσαμε για καφέ, χαζέψαμε τη θέα, κάναμε μερικές ακόμα στάσεις και συνεχίσαμε. Είναι από εκείνες τις μέρες που δεν θυμάσαι ακριβώς τα χιλιόμετρα. Θυμάσαι μόνο τις εικόνες.

Το βράδυ μας βρήκε στο Μιλάνο. Και το επόμενο πρωί στον δρόμο για την Ανκόνα.

Το απόγευμα μπήκαμε στο καράβι για Ελλάδα. Αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο αξίζει να ξοδέψει κανείς λίγα παραπάνω χρήματα, είναι η καμπίνα. Μετά από περίπου 1.500 χιλιόμετρα οδήγησης, ένα κρεβάτι δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.

Και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το ταξίδι μιας Porsche που ξεκίνησε από μια αγγελία στο mobile.de και λίγες ημέρες αργότερα βρισκόταν καθ' οδόν προς την Ελλάδα.

Τελικά, αξίζει;

Μετά από τρεις προσωπικές εισαγωγές, η απάντηση για μένα είναι ξεκάθαρη. Ναι.

Όχι μόνο γιατί η διαδικασία είναι ευκολότερη απ' όσο νομίζει ο περισσότερος κόσμος. Όχι μόνο γιατί οικονομικά η διαφορά από μια νταλίκα συχνά είναι μικρότερη απ' όσο φαντάζεσαι. Αλλά γιατί το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο το αντικείμενο που αγοράζεις. Είναι και η ιστορία που θα ζήσεις μαζί του.

Υπάρχει μια τάση στην Ελλάδα να πληρώνουμε κάποιον άλλον να παραλάβει το αυτοκίνητο και να το οδηγήσει μέχρι εδώ. Προσωπικά δεν το κατάλαβα ποτέ. Στην ουσία πληρώνεις κάποιον για να ζήσει εκείνος μια εμπειρία που θα μπορούσες να ζήσεις εσύ.

Εκείνος θα δει τις Άλπεις. Εκείνος θα κάνει τις στάσεις. Εκείνος θα γράψει τα πρώτα χιλιόμετρα. Κι εσύ απλώς θα παραλάβεις τα κλειδιά.

Αν μιλάμε για ένα απλό μέσο μεταφοράς, ίσως δεν έχει σημασία. Αν όμως μιλάμε για το αυτοκίνητο που έψαχνες μήνες ή χρόνια, τότε τα πρώτα χιλιόμετρα αξίζουν όσο και η ίδια η αγορά.

Γιατί κάπου μέσα σε αυτά τα πρώτα χιλιόμετρα αρχίζει να δημιουργείται ένας δεσμός που δύσκολα περιγράφεται σε κάποιον που δεν αγαπά τα αυτοκίνητα. Το αυτοκίνητο παύει να είναι μια αγγελία. Γίνεται εμπειρία. Γίνεται ανάμνηση. Γίνεται ιστορία.

Δεν θα άλλαζα με τίποτα αυτόν τον τρόπο εισαγωγής. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν έφερα απλώς μια Porsche από τη Γερμανία. Έφερα πίσω μια ιστορία.

Και αυτή ήταν η πρώτη μας κοινή διαδρομή.