Νόμιζα ότι χρειαζόμουν χρήματα για να αποκτήσω κλασικό αυτοκίνητο. Έκανα λάθος.

Ο Βασίλης επιστρέφει. Την πρώτη φορά μας είπε γιατί αγόρασε μια Alfa Romeo GT 1300 Junior Bertone του 1971 και τι του λένε οι άγνωστοι όταν τη βλέπουν. Αυτή τη φορά γράφει για τον άνθρωπο χωρίς τον οποίο η Ιταλίδα δεν θα έβγαινε ποτέ από το γκαράζ. Από την Κρήτη και το Alte Strada Garage, όπου μπορείτε να δείτε και τη συλλογή του στο Instagram (@alte_strada_garage).

Είναι γνωστό πως κάθε σοβαρή (ή και λιγότερο σοβαρή) συζήτηση για την απόκτηση ενός ιστορικού αυτοκινήτου φτάνει κάποια στιγμή στα τρία «Χ».

Χώρος. Χρόνος. Χρήμα.

Το απαραίτητο τρίπτυχο. Τα ταξιδιωτικά έγγραφα για να περάσεις τα σύνορα του κόσμου της νοσταλγίας - εκείνου του κόσμου όπου οι άνθρωποι θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να συζητούν επί ώρες για καρμπιρατέρ, εξατμίσεις, εκκεντροφόρους και ελατήρια.

Όμως λίγο μετά την απόκτηση του ονείρου, όταν ο πρώτος ενθουσιασμός έχει κάπως καταλαγιάσει και αρχίζεις να ακούς εκείνον τον καινούργιο θόρυβο που είσαι σχεδόν βέβαιος ότι «χθες δεν τον έκανε», ανακαλύπτεις ότι από το περίφημο τρίπτυχο λείπει ίσως το σημαντικότερο γράμμα.

Το «Μ». Και πριν παρεξηγηθώ: εννοώ τον Μηχανικό.

Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που να ξέρει

Όσο κι αν πιάνουν τα χέρια μας, όσο κι αν έχουμε δει βίντεο, διαβάσει forums και πείσει τον εαυτό μας ότι μπορούμε να συγχρονίσουμε μόνοι μας τα διπλά Weber, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή της αλήθειας.

Χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που να ξέρει.

Όχι απλώς έναν καλό μάστορα. Αν γίνεται, κάποιον που γνώριζε το αυτοκίνητο από τότε που δεν ήταν ακόμη «ιστορικό». Αυτόν που, χαμογελώντας, σου λέει:

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Γιατί τα τρία «Χ» είναι πράγματα. Το «Μ», όμως, είναι άνθρωπος.

Το κληροδότημα

Στη δική μου περίπτωση, τον άνθρωπο αυτό τον κληρονόμησα.

Ο Ευθύμης, γύρω στα 70 σήμερα, εξακολουθεί να διατηρεί έναν μικρό χώρο λατρείας. Ένα ξωκλήσι «παλαιοημερολογιτών» της αυτοκίνησης.

Εκεί ο πατέρας μου περνούσε αρκετές ώρες, όσο ο Ευθύμης περιποιούνταν την 156 και την 147 του. Ώρες που, όπως επιβάλλει η παράδοση των συνεργείων, περιελάμβαναν - πέρα από λάδια, φίλτρα και μπουζί - πειράγματα, ιστορίες και, φυσικά, τις απαραίτητες ποδοσφαιρικές αντιπαραθέσεις.

Έτσι, όταν ήρθε η στιγμή και χρειάστηκα το κληροδότημα, έφτασα στη ράμπα του Ευθύμη.

Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που την υποδέχτηκε στο συνεργείο. Μια νεοφερμένη Ιταλίδα, με πολλά χρόνια στη Γερμανία, που βρέθηκε για τη σύνταξή της στην Κρήτη.

Δεν χρειάστηκε να πει κάτι. Αρκούσε το χαμόγελό του.

Ήταν το χαμόγελο κάποιου που μετά από χρόνια συναντά έναν παιδικό φίλο, και είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια εβδομάδα. Από το 1973, που πιτσιρικάς μάθαινε τη δουλειά στην Alfa Romeo.

Η λίστα

Από την πρώτη κιόλας ώρα που η Junior ανέβηκε στο αναβατόριο, δημιουργήθηκε η λίστα. Γιατί κάθε ιδιοκτήτης ιστορικού ξέρει ότι υπάρχει πάντα μια λίστα.

Αυτά που πρέπει να γίνουν τώρα. Αυτά που μπορούν να περιμένουν. Αυτά που «θα τα δούμε κάποια στιγμή». Και εκείνο το τελευταίο, ύποπτο κομμάτι της λίστας, που συνήθως συνοδεύεται από τη φράση:

Ευτυχώς, τίποτα δεν ήταν επείγον.

Κάπως έτσι, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, η σχέση μας απέκτησε έναν χαρακτήρα πατρικής φροντίδας και καθοδήγησης.

Έτσι, ανάμεσα στις γεροντο-εφηβικές μου αλητείες, τους αγώνες Regularity και τις φωτογραφίσεις, ο Ευθύμης φροντίζει ώστε όλα αυτά να μπορούν να συνεχίζονται. Σαν καλός γονιός που επιτηρεί διακριτικά την αχαλίνωτη εφηβεία του παιδιού του.

Όποτε επιστρέφω στον «ναό» - για μια ρύθμιση, έναν περίεργο θόρυβο ή απλώς για εκείνο το «ρίξε μια ματιά όταν μπορέσεις» - εκείνος είναι πάντα εκεί, με το ίδιο χαμόγελο.

Η αμοιβή

Όσο για την αμοιβή… Πρωτίστως, το τελετουργικό test drive.

Βγάζει τη Junior για τη βόλτα. Όταν επιστρέφει, καταλαβαίνω ότι όλα πήγαν καλά από τη χαλαρωμένη, γαλήνια έκφρασή του. Λίγο πριν ανάψει τσιγάρο.

Τελικά, η σχέση με ένα ιστορικό αυτοκίνητο δεν έχει να κάνει μόνο με λαμαρίνες. Έχει να κάνει και με τους ανθρώπους που συναντάς γύρω του.

Με τον Ευθύμη σκυμμένο πάνω από την τρόμπα, τον Νικήτα να του κρατάει κόντρα και, ίσως, κάπου πιο μακριά, τον κ. Λάμπρο να σχολιάζει το σικέ πέναλτι του γαύρου.