Τελικά αξίζει η αγορά ενός κλασικού αυτοκινήτου; Μια Ιταλίδα ετών 55 έχει την απάντηση.

Γράφει ο Βασίλης. Αθεράπευτα ρομαντικός στη ζωή του, και ακόμα περισσότερο με τα αυτοκίνητά του. Δημιουργός του Alte Strada Garage από την Κρήτη. Το Alte Strada Garage φέρνει κοντά ανθρώπους με αδυναμία στις εύθραυστες μηχανές που φτιάχτηκαν με πάθος. Εκεί μπορείτε να δείτε και τη συλλογή του.

Η επιλογή απόκτησης ενός ιστορικού αυτοκινήτου δεν είναι πάντα μια εύκολη απόφαση. Στην πραγματικότητα, είναι ένα μικρό άλμα στο άγνωστο. Μια στιγμή ενηλικίωσης, με άγνωστη εξέλιξη και ακόμη πιο άγνωστες προεκτάσεις.

Έτσι κι εγώ, σε μια τέτοια στιγμή κορύφωσης και εσωτερικού στοχασμού, επικουρούμενος από το ασίγαστα θετικό πνεύμα της συζύγου μου και ευφραινόμενος με ένα ποτήρι Riesling σε ένα μπαρ της Φρανκφούρτης, έκανα το άλμα.

Ένα SMS στον συμπαθέστατο ιδιοκτήτη: «We are OK. I'll take her!»

Alfa Romeo GT 1300 Junior. Bertone. 1971. Όχι κόκκινη, αλλά στο κατά πολύ πιο ενδιαφέρον Bluette της Alfa Romeo.

Το αυτοκίνητο-αφίσα. Το κεντρικό θέμα των «Screwdrivers» της δεκαετίας του '90. Το αυτοκίνητο που σχεδίασε ο Giorgetto Giugiaro σε ηλικία μόλις 23 ετών, αποδίδοντας, με τρόπο που έμεινε στην ιστορία, τη μετεφηβική ορμή μιας κοφτερής σχεδιαστικής πένας.

Όλα αυτά τα αγαπώ στην Alfa μου.

Με τον καιρό όμως ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα, όταν πρωτοκάθισα πίσω από το τιμόνι της.

Αυτό το αυτοκίνητο κάνει τους ανθρώπους να μου διηγούνται τις ιστορίες τους

Συμβαίνει εκπληκτικά συχνά. Παρκάρω κάπου, σταματώ για βενζίνη ή ακόμη περιμένω σε ένα φανάρι και κάποιος θα πλησιάσει.

Στην αρχή συνήθως κοιτάζει το αυτοκίνητο. Ένα νεύμα. Ένα χαμόγελο. Μια φωτογραφία.

Πολύ συχνά όμως, ύστερα από λίγες μόνο κουβέντες, η συζήτηση παύει να αφορά την Alfa.

«Μια τέτοια είχε ο πατέρας μου…» «Ο θείος μου μάς πήγαινε με αυτή στη θάλασσα…» «Ένας συμφοιτητής μου στην Ιταλία…» «Καθόμασταν πίσω με τον αδελφό μου…»

Και, φυσικά, πού και πού ακούς και ιστορίες που καλύτερα να μη γραφτούν ποτέ στα media…

Κάποιοι θυμούνται τη μυρωδιά. Άλλοι τον ήχο. Άλλοι τον Μοσχού. Άλλοι τον Μαύρο.

Κάποιες φορές όμως δεν θυμούνται σχεδόν τίποτα από το ίδιο το αυτοκίνητο. Θυμούνται κάτι από τη ζωή τους.

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν οδηγώ απλώς μια Alfa του '71. Με έναν παράξενο τρόπο, οδηγώ μέσα στις αναμνήσεις άλλων ανθρώπων.

Αυτά τα αυτοκίνητα δεν προορίζονταν για μουσεία

Η Bertone δημιουργήθηκε ως ένα αντικείμενο σχεδίασης και μηχανολογίας. Αυτά τα αυτοκίνητα όμως δεν προορίζονταν για μουσεία και συλλογές.

Έζησαν.

Μετέφεραν οικογένειες. Πήγαν νέους ανθρώπους διακοπές. Περίμεναν έξω από κινηματογράφους και εστιατόρια. Ταξίδεψαν σε πόλεις και βουνοκορφές. Έστριψαν σε πλατείες. Έκαναν θόρυβο και εντύπωση.

Πήγαν ανθρώπους στη δουλειά, στη θάλασσα, σε γάμους, σε εκδρομές. Ίσως και στο πρώτο τους ραντεβού.

Ήταν εκεί, σε χιλιάδες καθημερινές στιγμές που τότε κανείς δεν θεωρούσε αρκετά σημαντικές ώστε να τις κρατήσει.

Μετά πέρασαν οι δεκαετίες.

Τα παιδιά που κάθονταν στο πίσω κάθισμα μεγάλωσαν. Οι νεαροί οδηγοί έγιναν πατεράδες και παππούδες. Φίλοι χάθηκαν. Οι γονείς μεγάλωσαν. Κάποιοι από εκείνους τους ανθρώπους δεν βρίσκονται πια εδώ.

Ίσως και ο πρώτος ιδιοκτήτης της δικής μου Alfa. Κάποιος νέος που, όταν την απέκτησε, θα στεκόταν να τη χαζεύει με τις ώρες. Καλογυαλισμένη, λαμπερή, ολοκαίνουργια.

Η ανάμνηση όμως έμεινε. Και μερικές φορές αρκεί το σχήμα μιας Bertone που στρίβει στη γωνία για να επιστρέψουν όλα για λίγα δευτερόλεπτα.

Αυτές οι συναντήσεις έχουν γίνει ένα από τα ομορφότερα κομμάτια της συμβίωσης με την Alfa. Άνθρωποι που δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ στο παρελθόν αρχίζουν ξαφνικά να μιλούν για κάτι πολύ προσωπικό. Γιατί, κατά κάποιον τρόπο, η νοσταλγία μάς έχει ήδη συστήσει.

Η 105 έχει κάνει το δύσκολο κομμάτι.

Η δική μου Alfa, οι δικές τους αναμνήσεις

Όλα αυτά έχουν αλλάξει λίγο και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την ιδιοκτησία ενός κλασικού αυτοκινήτου.

Τυπικά, η Bertone είναι δική μου. Τη συντηρώ, την οδηγώ και τη φροντίζω. Γνωρίζω τους μικρούς της θορύβους, τις ιδιοτροπίες και τις ατέλειές της. Ξέρω τον χαρακτήρα της.

Συναισθηματικά όμως, μερικές φορές αισθάνομαι ότι ένα τέτοιο αυτοκίνητο δεν ανήκει ποτέ αποκλειστικά σε έναν άνθρωπο.

Κάθε φορά που κάποιος με πλησιάζει και μου αφηγείται ακόμη μία ιστορία, είναι σαν να μπαίνει για λίγο στο αυτοκίνητο ένας αόρατος συνεπιβάτης.

Ένας πατέρας. Μια μητέρα. Ένας αδελφός. Ένας παλιός φίλος. Ή απλώς μια πολύ νεότερη εκδοχή του ανθρώπου που βρίσκεται σήμερα απέναντί μου.

Ίσως τελικά αυτός να είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για τους οποίους αξίζει να διατηρούμε αυτά τα αυτοκίνητα ζωντανά και - κυρίως - να συνεχίζουμε να τα οδηγούμε.

Όχι επειδή το παρελθόν ήταν απαραίτητα καλύτερο. Αλλά επειδή κάποια αντικείμενα έχουν την εκπληκτική ικανότητα να μας συνδέουν ξανά μαζί του.

Ύστερα από τόσα χρόνια, η Bertone εξακολουθεί να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από το να μεταφέρει ανθρώπους.

Μεταφέρει αναμνήσεις.