Ο στόλος των ονείρων μου: δεν χόρτασα

Έχω αλλάξει πολλά αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Ανάμεσα σε αυτά 4 Porsche (το ένα, ναι, το διέλυσα σε μια μπαριέρα), 4 BMW, ένα Audi 1.8 turbo quattro, 2-3 Mercedes, ένα VW Scirocco, ένα Camaro, ένα υπέροχο Honda CRX…

Και δεν χόρτασα.

Ανήκω σε μια γενιά πολύ τυχερή. Ζήσαμε όλη την εξέλιξη των σύγχρονων μηχανοκίνητων. Τα περισσότερα αυτοκίνητα, όπως και οι μοτοσυκλέτες των ’70s, ακόμα και των ’80s, είχαν σοβαρές αδυναμίες. Άλλο δεν είχε φρένα, άλλο δεν είχε αναρτήσεις, άλλο σκούριαζε.

Τα αγαπήσαμε όμως πολύ, τα παλιοσίδερα. Μάθαμε για χρόνια να συμβιώνουμε μαζί τους. Συγχρόνως όλα σιγά σιγά βελτιώθηκαν και έγιναν πιο ασφαλή και αξιόπιστα. Οι περισσότεροι από εμάς τη γλύτωσαν με κάτι σπασμένα παΐδια - και όχι μόνο…

Ήταν συναρπαστικά χρόνια. Από τους κουβάδες του παρελθόντος, με τα ταμπούρα και τα καρμπυρατέρ, ζήσαμε χρόνο με τον χρόνο τη μετάλλαξη στα σημερινά υψηλής τεχνολογίας οχήματα. Ποιος φανταζόταν τότε αεριζόμενα δισκόφρενα και ψεκασμό; Πόσο μάλλον ABS, ESP και αερόσακους.

Τότε το αυτοκίνητο σου μιλούσε πρώτο. Το καρμπυρατέρ σου έλεγε πόσο κρύο έκανε το πρωί, το τιμόνι σου έλεγε τι κάνει ο δρόμος, κι αν κάτι πήγαινε στραβά το μάθαινες από τη μυρωδιά πριν προλάβει να σου το πει οποιαδήποτε λυχνία. Οδηγούσες με τα χέρια, τ' αυτιά και λίγη πίστη. Σήμερα μιλάει πρώτο το αυτοκίνητο - οθόνες, αισθητήρες, λογισμικό που διορθώνει το λάθος σου πριν καν προλάβεις να το κάνεις. Κερδίσαμε πολλά. Δεν είμαι σίγουρος αν κρατήσαμε και τη συνομιλία.

Είχαμε μεγάλο έρωτα και τρέλα. Δεν χορταίναμε με τίποτα. Πατήσαμε τέρμα γκάζι και το αφήσαμε μετά από 30 χρόνια. Ό,τι πιάναμε στα χέρια μας, το στίβαμε ως το τέλος - ας ήταν και 2CV, ας ήταν και παπάκι. Όσοι μπορέσαμε, τρέξαμε και σε αγώνες. Πάλι δεν έφτανε. Τρακάραμε, τουμπάραμε, μυαλό δεν βάλαμε. Καψούρα.

Προσωπικά, ακόμα το πατάω. Δεν ξέρω αν, και πότε, αυτό θεραπεύεται. Τα βαριέμαι κιόλας σχετικά γρήγορα, και όταν αρχίζουν να παλιώνουν αρρωσταίνω… Αν είχα πολλά χρήματα και χώρο θα ήθελα 3-4 αυτοκίνητα και μερικές μηχανές για να παίζω. Όχι όμως να τα παντρευτώ. Άρα αν είχα τον στόλο των ονείρων μου, θα ήθελα να μπορώ και να τον ανανεώνω κιόλας. Περαστικά.

Γιατί βαθιά μέσα μου ξέρω τι κυνηγάω. Δεν είναι τα άλογα, ούτε ο ήχος της εξάτμισης. Είναι εκείνο το πρώτο απόγευμα, τα είκοσι δύο μου χρόνια, το χέρι στον λεβιέ κι ένας δρόμος άδειος μπροστά - που κάθε καινούργιο αυτοκίνητο υπόσχεται, σιωπηλά, να μου το ξαναδώσει, έστω για λίγο. Το ξέρω πως δεν γίνεται. Το αγοράζω ξανά.

Ο στόλος των ονείρων

Αλλά τέλος πάντων, αφού κάνουμε όνειρα, ας τα κάνουμε… χωρίς τσιγκουνιές. Τσάμπα είναι.

Ο στόλος λοιπόν των ονείρων μου θα μπορούσε να περιλαμβάνει: ένα 911 (ίσως 991). Ένα σούπερ SUV με καμιά 600αριά άλογα για ταξίδια (ας ήταν ένα Audi RS Q8). Ένα ηλεκτρικό Mini Cooper S για την πόλη. Και δεν θα με χάλαγε κι ένα Wrangler Rubicon, να πηγαίνω παραλία το καλοκαίρι με bimini top και στα χιόνια τον χειμώνα - χωρίς να βάλω ποτέ αλυσίδες.

Επίσης, από μηχανές, κάτι λίγα… Ένα CBR1000RR (πιστεύω δυο βόλτες θα του έκανα και θα το έβαζα για πούλημα, πριν σκοτωθώ). Ένα σοβαρό Ducati Hypermotard για την πόλη (ταξίδια με μότο δεν έκανα ποτέ). Ένα ωραίο τετράχρονο enduro (ίσως ένα Beta RR300;). Και μπορεί κι ένα Harley bobber με διπλή σέλα και χαμηλό τιμόνι για βόλτες - σε τέτοιο θα ανέβαινε ευχαρίστως και η γυναίκα μου.

Εδώ βέβαια θα φάω χοντρό κράξιμο από τους σκληροπυρηνικούς μου φίλους… Ας με συγχωρέσουν - κι ας ονειρευτούν μαζί μου.

Ποιος είναι ο δικός σου στόλος; Γράψε μας.