Δύο αυτοκίνητα, ένα βουνό: πρωινές στροφές στον Χολομώντα

Υπάρχει μια στιγμή, λίγο μετά την Αρναία, που ο δρόμος για τον Χολομώντα αλλάζει χαρακτήρα. Ο ήλιος σταματά να πέφτει πάνω σου και αρχίζει να στάζει μέσα από τα φύλλα. Η θερμοκρασία κατεβαίνει τρεις-τέσσερις βαθμούς, η άσφαλτος σκουραίνει από τη σκιά, και η διπλή κίτρινη γραμμή γίνεται το μόνο έντονο χρώμα ανάμεσα στο γκρι και στο ατελείωτο πράσινο. Εκεί πάνω, μια Κυριακή πρωί του Ιουλίου, σταθήκαμε στην άκρη του δρόμου και σβήσαμε τις μηχανές.

Η ιδέα ήταν απλή: εκκίνηση από Θεσσαλονίκη πριν ζεσταθεί η μέρα, καφές στον δρόμο και ο ορεινός άξονας της Χαλκιδικής μέχρι να χορτάσουμε στροφές. Δύο αυτοκίνητα, τέσσερις φίλοι. Μπροστά η BMW M4 Competition - ματ μπλε, με το εσωτερικό στο κόκκινο να προδίδει ότι εδώ δεν μιλάμε για διακριτικές επιλογές - και πίσω της μια Porsche 718, μαύρη, με την οροφή κατεβασμένη από το πρώτο χιλιόμετρο.

Ο Χολομώντας δεν είναι ψηλό βουνό. Δεν έχει τα δραματικά ανοίγματα του Ολύμπου ούτε τις κορδέλες του Μετσόβου. Αυτό που έχει είναι ρυθμός. Στροφές δεύτερης και τρίτης σχέσης που διαδέχονται η μία την άλλη με μια λογική σχεδόν μουσική, καλή άσφαλτος στο μεγαλύτερο κομμάτι, και ένα δάσος από βελανιδιές και οξιές που κλείνει από πάνω σου σαν θόλος. Οδηγείς μέσα σε ένα πράσινο τούνελ και το φως ανοιγοκλείνει στο καπό σαν στρομποσκόπιο.

Δύο σχολές, ίδιος δρόμος

Η M4 εδώ πάνω είναι υπερβολή - και αυτό είναι όλο της το νόημα. Ο εξακύλινδρος S58 έχει τόσο εύκολη δύναμη που ο δρόμος τελειώνει πριν καν ανέβει στις στροφές του. Το πλάτος της σε κάνει να διαβάζεις κάθε κλειστή αριστερή δύο φορές. Και όμως: το μπροστινό της γράφει με μια ακρίβεια που δεν την περιμένεις από κάτι τόσο βαρύ, και στην έξοδο κάθε στροφής μετατρέπει την υπομονή σου σε ώθηση με έναν τρόπο που σε κάνει να γελάς με το κράνος της σκέψης σου.

Η 718 είναι η άλλη σχολή. Χαμηλή, στενή, με το βάρος στη μέση και την οροφή κάτω, δεν χρειάζεται ούτε τα μισά άλογα της BMW για να πηγαίνει εξίσου γρήγορα σε αυτόν τον δρόμο. Ακούς το δάσος, ακούς την εξάτμιση να αντιλαλεί στα δέντρα, και μυρίζεις το χώμα και τη φτέρη σε κάθε ανοιχτό κομμάτι. Αν η M4 είναι δήλωση, η 718 είναι συνομιλία - και στον Χολομώντα η κουβέντα δεν σταματά ποτέ.

Κάπου εκεί έγινε και το κλασικό: σταματήσαμε σε μια στροφή με φαρδύ έρεισμα, βγήκαν τα τηλέφωνα, άναψαν τα alarm, και ο ένας από εμάς βρέθηκε γονατιστός δίπλα στον μπροστινό τροχό της M4 να ελέγχει - τίποτα. Απλώς έτσι κάνουμε. Κοιτάμε τα αυτοκίνητα όπως άλλοι κοιτάνε τη θάλασσα.

Η διαδρομή

Από Θεσσαλονίκη, ο πιο απολαυστικός συνδυασμός είναι Γαλάτιστα – Πολύγυρος – Παλαιόχωρα – Αρναία και από εκεί το πέρασμα του Χολομώντα προς Ταξιάρχη. Υπολόγισε γύρω στη μιάμιση ώρα καθαρής οδήγησης χωρίς τις στάσεις - αλλά θα κάνεις στάσεις. Πήγαινε νωρίς: μετά τις 11 ο δρόμος γεμίζει μηχανές, ποδήλατα και οικογένειες για τα σαββατοκύριακα, και ο ρυθμός χάνεται. Καφές και σπιτικό πρωινό στην Αρναία, βενζίνη από Πολύγυρο, και προσοχή στα πρώτα σκιερά κομμάτια το πρωί - η άσφαλτος κρατάει υγρασία ακόμα και τον Ιούλιο.

Στην επιστροφή, με τα αυτοκίνητα να τικ-τακάρουν καθώς κρύωναν έξω από την ταβέρνα, συμφωνήσαμε σε δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο Χολομώντας είναι ό,τι πιο κοντινό έχει η Θεσσαλονίκη σε «δρόμο-πίστα» με σκιά. Και δεύτερον, ότι αυτές οι διαδρομές έπρεπε κάπου να γράφονται. Έτσι γεννήθηκε αυτό το site. Καλώς ήρθες στο groundspeed.