Άγορασε το project car - Πώς λέγεται το απωθημένο όταν τελικά το ζεις;

Καλοκαίρι του 2012. Μόλις έχω ενηλικιωθεί, έχω τελειώσει το σχολείο και το πρώτο μου αυτοκίνητο είναι στα σκαριά. Εγώ, κυρίως για χαβαλέ —επειδή ήμουν από τους τυχερούς— αλλά και για να μαζέψω κανένα χαρτζιλίκι, δουλεύω στο πλυντήριο αυτοκινήτων ενός φίλου. 18χρονος petrolhead βλέπεις. Άντεξα ούτε μήνα να πλένω Peugeot 206 και Suzuki Swift πιο βρώμικα κι από γουρούνι ελευθέρας βοσκής. Να μην τα πολυλογώ, ο φίλος τότε πουλούσε ένα Mazda MX-5 NBFL. Χαμηλωμένο, με roll cage και —για τους πολύ διαβασμένους— Trilogy Edition. Ντυμένο σε ένα χακί ματ, με ζάντες με σχεδόν μηδενικό offset, αρκετά μπροστά για τα δεδομένα της εποχής. Κι εγώ, παιδί από αγώνες καρτ. Τι καλύτερο από ένα MX-5 για πρώτο αυτοκίνητο;

Η συμφωνία που κράτησε ένα απόγευμα.

Ψήσιμο στο ψήσιμο, ήρθε μια μέρα ο πατέρας μου να το δει στο πλυντήριο. Το έκανε βόλτα, όλα καλά, χειραψίες και είπαμε πως προχωράμε. Για μένα είχε ήδη τελειώσει η υπόθεση. Το ίδιο βράδυ έψαχνα μπρελόκ, τις πρώτες μόντες και φυσικά είχα ήδη αρχίσει να φαντάζομαι πού θα πάω την πρώτη κάμπριο βόλτα. Μόνο που τα σχέδια ήταν άλλα. Το υπόλοιπο της ιστορίας το ξέρετε. Πήρα Mini Cooper S. Και τελικά, όλα για κάποιο λόγο γίνονται.

Το ίδιο βράδυ έρχεται σπίτι ο αδερφός μου. Εξίσου άρρωστος με τα αυτοκίνητα και έχοντας ζήσει από πρώτο χέρι τη χρυσή εποχή 2002-2009, με κόντρες, Carrefour, Νίτρα και όλα εκείνα που σήμερα ακούγονται σαν αστικοί μύθοι μιας άλλης Θεσσαλονίκης. Με το που ακούει MX-5, πιάνει τους γονείς μου. «Ο μικρός με αυτό το αμάξι θα σκοτωθεί. Δεν έχει ηλεκτρονικά βοηθήματα, είναι πισωκίνητο, στην πρώτη βροχή θα αγκαλιάσει καμιά κολόνα.» Τη συνέχεια τη φαντάζεστε. Κλασική Ελληνίδα μάνα, έχοντας ήδη ζήσει τα όσα είχε ζήσει με τον μεγάλο αδερφό, ήθελε πλέον να προστατέψει πρωτίστως την ψυχική της γαλήνη. «Αγόρι μου, δεν θα πάρεις τόσο παλιό αμάξι. Θα βάλουμε κάτι παραπάνω και θα πάρεις ένα πιο καινούριο και ασφαλές.» Κάπως έτσι, το MX-5 έφυγε πριν καν έρθει.