Sunday Morning Drive: οι καλύτερες Κυριακές δεν χρειάζονται προορισμό

Όλα ξεκίνησαν από μικρή ηλικία. Φαντάζομαι όπως και σε εμένα, έτσι και σε εσάς. Οι λίγο μεγαλύτεροι θα θυμούνται εκείνη την πλαστική φορητή τιμονιέρα με τα ψεύτικα κλειδιά και τον λεβιέ ταχυτήτων, που μας έκανε να νιώθουμε πως οδηγούσαμε πραγματικά. Αργότερα ήρθαν τα πρώτα PlayStation, τα ατελείωτα βράδια στο Need for Speed Underground, όπου μετατρέπαμε ένα απλό Peugeot 206 στο απόλυτο δημιούργημα της φαντασίας μας. Και μετά η εφηβεία. Εκείνη η περίοδος που το YouTube γέμισε τις μέρες μας με βίντεο από βόλτες, εκδρομές, παρουσιάσεις, συναντήσεις και δρόμους που ονειρευόμασταν κάποτε να οδηγήσουμε.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα συγκεκριμένο βίντεο. Από το επίσημο κανάλι της Porsche. Κάπου στην Καλιφόρνια, ένα λευκό Boxster Spyder 987.2 με terracotta κόκκινο εσωτερικό και χειροκίνητο κιβώτιο διέσχιζε τον θρυλικό 17 Mile Drive. Ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να σηκώνεται από τον ορίζοντα, οι σκιές ήταν ακόμη μακριές και ο ατμοσφαιρικός 3,4 λίτρων κινητήρας γέμιζε τον αέρα με εκείνο το μεταλλικό ουρλιαχτό που μόνο οι παλιές Porsche ξέρουν να παράγουν.

Δεν θυμάμαι πόσες φορές το είδα. Θυμάμαι όμως τι ένιωθα κάθε φορά. Σκεφτόμουν πως κάπως έτσι θα ήθελα να περνάω τις Κυριακές μου όταν μεγαλώσω.

«Έλα μωρέ, την επόμενη Κυριακή»

Μεγαλώνοντας όμως έρχονται οι υποχρεώσεις. Οι δουλειές. Οι λογαριασμοί. Οι ευθύνες. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά εμφανίζεται ένας κοινός εχθρός για όλους μας: η αναβλητικότητα.

«Έλα μωρέ, την επόμενη Κυριακή.» «Θα πάμε όταν θα είμαστε πιο χαλαροί.» «Δεν βρίσκω παρέα.» «Δεν έχω χρόνο.» Και κάπως έτσι περνούν εβδομάδες, μήνες, χρόνια.

Μέχρι που μια μέρα, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, χωρίς κάποια μεγάλη αφορμή, βρεθήκαμε τέσσερα αυτοκίνητα να ανηφορίζουμε προς τα Πετροκέρασα. Μια Porsche GT3. Μια Ferrari F430. Μια Ferrari California T. Μια BMW M2.

Τελείως διαφορετικά αυτοκίνητα μεταξύ τους. Διαφορετικές φιλοσοφίες, διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές εποχές. Και όμως, δεν είχε καμία σημασία. Γιατί η αλήθεια είναι πως η ίδια ακριβώς χαρά θα υπήρχε ακόμη κι αν τα αυτοκίνητα κόστιζαν λιγότερο από δέκα χιλιάδες ευρώ. Γιατί εκείνο το πρωινό κανείς δεν μιλούσε για ιπποδυνάμεις, χρόνους ή επιδόσεις.

Μιλούσαμε για τον δρόμο. Για τα χρώματα του δάσους. Για τον καθαρό αέρα. Για το πόσο όμορφο είναι να βλέπεις τον ήλιο να φωτίζει τις κορυφές των δέντρων ενώ η πόλη κοιμάται ακόμα.

Στάσεις χωρίς λόγο

Κάναμε στάσεις χωρίς λόγο. Όχι για φωτογραφίες. Όχι για Instagram. Απλά επειδή θέλαμε να σταθούμε για λίγο και να απολαύσουμε τη στιγμή. Να ακούσουμε τα μέταλλα να κρυώνουν. Να κοιτάξουμε τον δρόμο που μόλις είχαμε αφήσει πίσω μας. Να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Να γελάσουμε. Να ζήσουμε λίγο πιο αργά.

Κάπου εκεί κατάλαβα πως εκείνο το παιδί που έβλεπε βίντεο στο YouTube πριν από δεκαπέντε χρόνια είχε τελικά δίκιο.

Το σχέδιο έλεγε «καφές»

Φτάνοντας στα Πετροκέρασα, η πλατεία του χωριού μάς υποδέχτηκε όπως μόνο τα ελληνικά χωριά ξέρουν να υποδέχονται τους ταξιδιώτες. Με πλατάνια, ήσυχους δρόμους και τραπεζάκια που έμοιαζαν να περιμένουν από ώρα την παρέα τους.

Το σχέδιο έλεγε «καφές». Η μυρωδιά από τις ψησταριές είχε άλλη άποψη. Και ευτυχώς την ακούσαμε.

Οι ώρες πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε. Το τραπέζι γέμισε πιάτα, τα πιάτα άδειασαν, τα γέλια δυνάμωσαν και οι συζητήσεις πήγαν παντού. Από αυτοκίνητα και ταξίδια μέχρι ιστορίες που έχουμε πει δεκάδες φορές αλλά συνεχίζουμε να γελάμε σαν να τις ακούμε πρώτη φορά.

Κοιτούσα γύρω μου και σκεφτόμουν πόσο πολύ έμοιαζε όλο αυτό με τις παιδικές μας ηλικίες. Τότε που μαζευόμασταν σε μια αλάνα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο σκοπό. Μόνο και μόνο για να είμαστε μαζί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι πλέον αντί για ποδήλατα και μπάλες είχαμε κλειδιά αυτοκινήτων στις τσέπες μας. Κατά τα άλλα, τίποτα δεν είχε αλλάξει.

Ο γυρισμός

Στον γυρισμό δεν υπήρχε βιασύνη. Τα παράθυρα άνοιξαν. Η μουσική χαμήλωσε. Οι ρυθμοί έπεσαν. Ο ίδιος δρόμος που το πρωί μάς καλούσε να τον ανακαλύψουμε, τώρα μας καλούσε απλώς να τον απολαύσουμε.

Και κάπου ανάμεσα στις στροφές, στα δέντρα και στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου, συνειδητοποίησα κάτι. Οι καλύτερες Κυριακές δεν χρειάζονται πρόγραμμα. Δεν χρειάζονται προορισμό. Δεν χρειάζονται ακριβά αυτοκίνητα. Χρειάζονται μόνο ανθρώπους που χαίρονται τα ίδια απλά πράγματα.

Επίλογος

Στο τέλος της ημέρας, δεν θα θυμόμαστε πόσα άλογα είχε το αυτοκίνητο μπροστά μας. Δεν θα θυμόμαστε τις ζάντες, τα χρώματα ή τις επιδόσεις.

Θα θυμόμαστε εκείνο το πρωινό που βάλαμε ξυπνητήρι ενώ ήταν Κυριακή. Θα θυμόμαστε τον καφέ που έγινε μεσημεριανό. Τις κουβέντες κάτω από τα δέντρα. Τον δρόμο που άδειαζε μπροστά μας. Και την παρέα που έκανε μια απλή διαδρομή να μοιάζει με περιπέτεια.

Γιατί τελικά, τα αυτοκίνητα δεν είναι ο προορισμός. Είναι απλώς ο λόγος που μερικοί άνθρωποι βρίσκουν ο ένας τον άλλον. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να κάνει μια συνηθισμένη Κυριακή αξέχαστη.