Έχεις μια ιστορία με ένα αυτοκίνητο; Στείλε την εδώ →
The Italian Job: Dolce Vita στις 7.000 στροφές, 2.000 χιλιόμετρα Ιταλία με μια 992

The Italian Job: Dolce Vita στις 7.000 στροφές, 2.000 χιλιόμετρα Ιταλία με μια 992

Κείμενο: groundspeed
Φωτογραφίες: groundspeed
Ιστορία αναγνώστηPorsche911Road tripitalyΤαξίδι9 Νοεμβρίου 202610 λεπτά ανάγνωση

Μια 911, δύο άνθρωποι, μερικές βαλίτσες και 2.000 χιλιόμετρα μπροστά μας. Από τις σήραγγες της Εγνατίας μέχρι τις στροφές της Τοσκάνης. Το ιδανικό road trip; Ίσως.

Μπορεί μια Porsche 911 να τα κάνει όλα;

Πέμπτη απόγευμα, Θεσσαλονίκη.

Ανοίγω το μπροστινό πορτμπαγκάζ της 911 και ξεκινάω να φορτώνω βαλίτσες. Όσες δεν χωρούν μπροστά, καταλήγουν στα μικροσκοπικά πίσω καθίσματα. Τελικά, κάπου χρησιμεύουν κι αυτά.

Κοιτάζω το εσωτερικό και μου περνάει μια σκέψη: μήπως η 911 είναι το απόλυτο sports car που μπορεί να κάνει και χρέη οικογενειακού;

Ένας τρόπος υπήρχε να το διαπιστώσω. Ένα road trip στην Ιταλία, με τη γυναίκα μου συνοδηγό, τη Ματέρα, τη Ρώμη, την Τοσκάνη, τη Φλωρεντία και τη Βενετία στο πρόγραμμα και αρκετά χιλιόμετρα μπροστά μας.

Κλείνω το πορτμπαγκάζ. Κάθομαι στη θέση του οδηγού και βάζω μπροστά τον εξακύλινδρο boxer. Και όπως κάθε φορά, χαμογελάω σαν να τον ακούω για πρώτη φορά.

Κάποια πράγματα απλώς δεν τα συνηθίζεις.

Εγνατία Οδός: Sport Plus ON. Sport Exhaust ON. Spotify OFF.

Πρώτη στάση, βενζινάδικο. Γεμίζουμε το ρεζερβουάρ και ξεκινάμε για Ηγουμενίτσα. Λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, η 911 έχει ήδη βρει τον ρυθμό της.

Όσο πλησιάζουμε στην Πίνδο, οι ευθείες δίνουν τη θέση τους στις μεγάλες, ανοιχτές καμπές της Εγνατίας. Και κάπου εκεί, το δεξί μου χέρι πηγαίνει σχεδόν από μόνο του στον επιλογέα προγραμμάτων οδήγησης.

Sport Plus. Τα κλαπέτα της εξάτμισης ανοίγουν και ο twin-turbo boxer αρχίζει να δείχνει τον πιο άγριο χαρακτήρα του. Η απόκριση στο γκάζι γίνεται πιο άμεση, το PDK κρατά τις σχέσεις ψηλότερα και οι μεγάλες καμπές της Εγνατίας αποκτούν ξαφνικά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Από τη μία μεγάλη καμπή στην επόμενη, ο boxer βρυχάται πίσω από την πλάτη μου. Απολαμβάνω κάθε κατέβασμα σχέσης, κάθε απόκριση του κινητήρα και εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο που μόνο μια 911 μπορεί να σου προσφέρει.

Το Spotify; Στο mute εδώ και ώρα.

Και όταν μπαίνουμε στις σήραγγες της Εγνατίας, ο ήχος της σπορ εξάτμισης αντανακλά στα τοιχώματα και γίνεται ακόμη πιο απολαυστικός.

Κάπου εκεί, με ένα χαμόγελο που δύσκολα κρύβεται, σκέφτομαι ότι αυτό το αυτοκίνητο είναι ίσως μία από τις καλύτερες επιλογές που έχω κάνει στη ζωή μου. Μετά τη γυναίκα μου, φυσικά. Μην παρεξηγηθούμε.

Και το ωραίο με την 911 είναι ότι, λίγα λεπτά αργότερα, γυρίζεις τον επιλογέα στο Normal, χαλαρώνεις και συνεχίζεις το ταξίδι σου σαν να οδηγείς ένα κανονικό GT.

Και το καλύτερο; Η Ιταλία ήταν ακόμη μπροστά μας.

Λίγο αργότερα φτάνουμε στην Ηγουμενίτσα, επιβιβαζόμαστε στο πλοίο και είμαστε έτοιμοι να περάσουμε την Αδριατική. Επόμενη στάση, Μπάρι.

Η ασημί 911 στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας τη νύχτα
Ηγουμενίτσα, λίγο πριν το πλοίο.

Matera: No Time to Die. No Aston Martin. Just a 911.

Μια Aston Martin DB5, ο James Bond στο τιμόνι, η Madeleine δίπλα του και μια από τις πιο επικές καταδιώξεις του 007. Μια πόλη που μοιάζει να ανήκει σε άλλη εποχή.

Από το Μπάρι φτάσαμε κατευθείαν σε μια πόλη που μοιάζει να έχει μείνει κολλημένη στον χρόνο. Τα περίφημα Sassi, με τα σπίτια σκαλισμένα στον βράχο, τις σπηλιές και τα στενά πέτρινα περάσματα, δημιουργούν ένα σκηνικό που δύσκολα πιστεύεις ότι είναι αληθινό.

Πρωινό μέσα στην 911 στο Μπάρι
Πρωινό στο Μπάρι. Το εσωτερικό της 911 κάνει και για καφετέρια.
Τα Sassi της Ματέρα
Πλακάκι με τη φράση Sassi Dream σε πέτρινο τοίχο

Και το καλύτερο; Μιλάμε για μία από τις αρχαιότερες συνεχώς κατοικημένες πόλεις στον κόσμο. Εδώ η ιστορία δεν βρίσκεται πίσω από βιτρίνες. Περπατάς κυριολεκτικά μέσα της.

Ως φανατικός του 007, βέβαια, είχα και τη δική μου αποστολή: να βρω τα σημεία όπου γυρίστηκαν οι σκηνές του Bond με τη Madeleine στο No Time to Die. Περπατούσα στα στενά προσπαθώντας να αναγνωρίσω κάθε γωνία από την ταινία. Μόνο που αντί για την DB5, εγώ είχα παρκάρει μια 911.

Το κινητό δείχνει τη σκηνή από το No Time to Die μπροστά στο ίδιο σημείο της Ματέρα
Αποστολή εξετελέσθη: η σκηνή από την ταινία, στο ίδιο ακριβώς σημείο.

Βρετανικό κατασκοπευτικό σενάριο. Γερμανική εκτέλεση.

Μείναμε στο Corte San Pietro, μέσα στα Sassi, και χαθήκαμε στα σοκάκια, στις απότομες σκάλες και στα μικρά περάσματα της παλιάς πόλης. Το βράδυ, όταν άναψαν τα φώτα πάνω στα πέτρινα κτίρια, η Ματέρα έμοιαζε ακόμη περισσότερο με κινηματογραφικό set.

Η αυλή του Corte San Pietro στη Ματέρα
Espresso και το κλειδί της 911 σε ξύλινο τραπέζι

Μία διανυκτέρευση είχαμε προγραμματίσει. Λίγη αποδείχθηκε.

Mission accomplished. Next stop: Rome.

Ρώμη: pit stop για focaccia και espresso

Από τη Ματέρα, ξανά στην autostrada. Ο flat-six στην πλάτη μας, χιλιόμετρα να γράφονται στο κοντέρ και η 911 στο φυσικό της περιβάλλον. Επόμενο checkpoint, Ρώμη.

Η 911 παρκαρισμένη σε δρόμο της Ρώμης
Ρώμη, από τη θέση του οδηγού.

Η Αιώνια Πόλη μπορεί να έχει το Κολοσσαίο, το Βατικανό και μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του κόσμου, αλλά αυτή τη φορά δεν είχαμε διάθεση για τουριστικό πρόγραμμα. Μια στάση για ιταλική focaccia, έναν δυνατό espresso και πίσω στο τιμόνι.

Άλλωστε, η Ρώμη ήταν απλώς το ενδιάμεσο pit stop. Το πραγματικό highlight του ταξιδιού βρισκόταν βορειότερα.

Τοσκάνη. Εκεί όπου οι αυτοκινητόδρομοι δίνουν τη θέση τους σε συνεχόμενες στροφές, υψομετρικές διαφορές και διαδρομές φτιαγμένες λες και κάποιος τις σχεδίασε αποκλειστικά για οδηγούς.

Siena: από το χάος της Ρώμης στην καρδιά της Τοσκάνης

Αφήνοντας πίσω μας την κίνηση, τις κόρνες και το χάος της Ρώμης, το σκηνικό άρχισε να αλλάζει. Λιγότερα αυτοκίνητα, περισσότερο πράσινο, λόφοι, αμπελώνες και δρόμοι που σε κάνουν να χαίρεσαι κάθε χιλιόμετρο πίσω από το τιμόνι. Επιτέλους, Τοσκάνη.

Η Σιένα ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν μετά από τόσα χιλιόμετρα. Μια μεσαιωνική πόλη όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, με πέτρινα σοκάκια, επιβλητικά κτίρια και μια ηρεμία που δύσκολα βρίσκεις στις μεγάλες ιταλικές πόλεις.

Για τη διαμονή μας επιλέξαμε τη Villa Ermellina, και εδώ υπήρχε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ξενοδοχείο, αλλά για ένα ιστορικό αρχοντικό με ρίζες στον 16ο αιώνα, που κάποτε ανήκε σε αριστοκρατικές οικογένειες της Τοσκάνης. Το 2025 ανακαινίστηκε πλήρως και ξαναγεννήθηκε ως Villa Ermellina, ενταγμένη πλέον στο Tribute Portfolio της Marriott.

Ένα πραγματικό αρχοντικό, με μεγάλους κήπους, αριστοκρατική ατμόσφαιρα και θέα στους λόφους της Τοσκάνης. Από εκείνα τα μέρη που δεν τα επιλέγεις απλώς για να κοιμηθείς.

Η 911 στον δεντρόφυτο δρόμο της Villa Ermellina
Η πρόσοψη της Villa Ermellina
Η πισίνα της Villa Ermellina με κόκκινες και λευκές ομπρέλες

Αφήσαμε λοιπόν την 911 να ξεκουραστεί και ξεκινήσαμε να ανακαλύπτουμε τη Σιένα με τα πόδια. Η Piazza del Campo, με το χαρακτηριστικό της σχήμα, είναι από τις πλατείες που καμία φωτογραφία δεν μπορεί να αποδώσει πραγματικά. Λίγο παραπέρα, ο εντυπωσιακός Duomo σου θυμίζει πόση ιστορία μπορεί να κρύβει μια σχετικά μικρή πόλη.

Η Piazza del Campo στη Σιένα τη νύχτα
Piazza del Campo, το βράδυ.

Και φυσικά, Τοσκάνη χωρίς καλό φαγητό δεν γίνεται. Χειροποίητα ζυμαρικά, εξαιρετικό κρέας και ένα ποτήρι τοπικό κρασί ήταν ό,τι έπρεπε μετά από μια γεμάτη ημέρα.

San Gimignano: η διαδρομή που δεν ήθελα να τελειώσει

Από τη Σιένα βάλαμε πλώρη για το San Gimignano. Και κάπου εκεί κατάλαβα γιατί η Τοσκάνη είναι παράδεισος για όσους αγαπούν την οδήγηση.

Λόφοι, αμπελώνες, κυπαρίσσια και μια ατελείωτη αλληλουχία από καμπές. Ο δρόμος που σχεδόν σε παρακαλάει να πάρεις την πιο μακρινή διαδρομή.

Αμπελώνες και κυπαρίσσια από το παράθυρο της 911

Sport Plus και τα paddles να παίρνουν φωτιά. Κατέβασμα πριν τη στροφή, η 911 σημαδεύει την κορυφή και βγαίνει από την καμπή με εκείνη την ακρίβεια που σε κάνει να θέλεις άλλη μία. Και άλλη μία.

Ειλικρινά, δεν ήθελα να φτάσουμε.

Όταν τελικά παρκάραμε έξω από τα μεσαιωνικά τείχη του San Gimignano, έσβησα τον κινητήρα και έμεινα για λίγο στη θέση μου.

Τσικ... τσικ... τσικ...

Ο χαρακτηριστικός ήχος των καυτών μετάλλων της εξάτμισης καθώς κρυώνουν. Ξέρεις ότι απόλαυσες πραγματικά μια διαδρομή όταν σβήνεις τον κινητήρα και το αυτοκίνητο έχει ακόμη κάτι να σου πει.

Πέτρινοι πύργοι, στενά σοκάκια και ένα μεσαιωνικό σκηνικό που άξιζε κάθε χιλιόμετρο. Αν και, μεταξύ μας, θα έκανα ευχαρίστως την ίδια διαδρομή άλλη μία φορά. Προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Torciano Winery: από το Sport Plus στο Chianti

Μετά το San Gimignano, το πρόγραμμα είχε μια διαφορετική στάση. Tenuta Torciano Winery.

Κάπου ανάμεσα στους λόφους της Τοσκάνης, αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να αφήσουμε για λίγο τις στροφές, τα ανεβάσματα και τον ήχο του flat-six και να ασχοληθούμε με κάτι εξίσου ιταλικό. Το κρασί.

Το σκηνικό ιδανικό. Αμπελώνες μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, τοπικές γεύσεις, εξαιρετικά κρασιά και εκείνη η χαλαρή ατμόσφαιρα που οι Ιταλοί έχουν μετατρέψει σε τέχνη.

Οι αμπελώνες της Tenuta Torciano
Η αίθουσα γευσιγνωσίας της Tenuta Torciano
Μπουκάλι Torciano Bacco με την επιγραφή Dolce Vita
Στην ετικέτα: Dolce Vita. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ποτήρια και μπουκάλια στη γευσιγνωσία

Εδώ δεν βιάζεται κανείς. Δεν υπάρχουν χρόνοι, διαδρομές ή επόμενες έξοδοι στην autostrada. Μόνο καλό φαγητό, κρασί και η απόλυτη τοσκανική εμπειρία.

Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι η Ιταλία ξέρει να προσφέρει συγκινήσεις και έξω από το bucket seat. Γιατί καλό το Sport Plus, αλλά καμιά φορά αξίζει να γυρίσεις τον διακόπτη στο Normal και να απολαύσεις τη διαδρομή αλλιώς.

Firenze: παρκάρεις την 911 και ταξιδεύεις στην Αναγέννηση

Αφήνοντας πίσω μας τους αμπελώνες και τους επαρχιακούς δρόμους της Τοσκάνης, βάλαμε πλώρη για τη Φλωρεντία. Και εδώ το σκηνικό άλλαξε ξανά.

Αρκεί να περπατήσεις λίγα μέτρα στο ιστορικό της κέντρο για να καταλάβεις ότι βρίσκεσαι σε ένα τεράστιο υπαίθριο μουσείο. Η 911 μπήκε στο parking και αυτή τη φορά τα χιλιόμετρα γράφτηκαν με τα πόδια.

Η 911 χωράει στο parking της Φλωρεντίας. Με λίγα εκατοστά περιθώριο.
Ο Άρνος και οι γέφυρες της Φλωρεντίας

Piazza della Signoria, Ponte Vecchio, ο επιβλητικός Duomo και φυσικά η περίφημη Galleria degli Uffizi, με έργα που μέχρι τότε είχαμε δει μόνο σε βιβλία και οθόνες. Και το ωραίο με τη Φλωρεντία είναι ότι δεν χρειάζεται να κυνηγάς αξιοθέατα. Ακόμη και αν χαθείς στα στενά της, κάπου θα πέσεις πάνω σε μια εντυπωσιακή πλατεία, ένα ιστορικό κτίριο ή μια μικρή trattoria που θα σε κάνει να σταματήσεις.

Espresso στα όρθια, καλό φαγητό, βόλτες δίπλα στον Άρνο και μια πόλη που έχει καταφέρει να κρατήσει τον χαρακτήρα της αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες.

Καπουτσίνο σε χάρτινο ποτήρι του Caffè Gilli
Bistecca alla fiorentina στο πιάτο

Για έναν petrolhead, η Ιταλία είναι συνώνυμο της Ferrari και της Lamborghini. Η Φλωρεντία, όμως, σου θυμίζει ότι οι Ιταλοί δημιουργούσαν αριστουργήματα πολύ πριν εφευρεθεί ο κινητήρας εσωτερικής καύσης.

Maranello: μια 911 στην έδρα του εχθρού

Αφήνοντας πίσω μας τη Φλωρεντία, υπήρχε μια στάση που δεν γινόταν να παραλείψουμε. Maranello. Η έδρα της Ferrari.

Και κάπως έτσι, μια Γερμανίδα βρέθηκε στην καρδιά της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, περικυκλωμένη από κόκκινες Ιταλίδες.

Ομολογουμένως, το να κυκλοφορείς με μια 911 στο Maranello έχει τη δική του πλάκα. Είναι σαν να εμφανίζεσαι με τη φανέλα του Ολυμπιακού μέσα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ.

Επισκεφθήκαμε φυσικά το Museo Ferrari, με ιστορικά μοντέλα, αγωνιστικά μονοθέσια και αρκετά κομμάτια από την τεράστια κληρονομιά του Rampante.

Κινητήρας Formula 1 στο Museo Ferrari
Ο επιλογέας ταχυτήτων με την ανοιχτή πύλη σε έκθεμα του Museo Ferrari
Τρόπαια και κινητήρας στο Museo Ferrari

Και εδώ θα πω κάτι που ίσως δεν αρέσει στους Ferraristi. Περίμενα περισσότερα.

Για ένα όνομα με τέτοια ιστορία, τέτοιες επιτυχίες στη Formula 1 και μερικά από τα πιο εμβληματικά αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν ποτέ, το μουσείο μού φάνηκε αρκετά μικρό. Έχοντας επισκεφθεί το αντίστοιχο μουσείο της Porsche στη Στουτγάρδη, η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Και προσωπικά, το γερμανικό μουσείο με είχε εντυπωσιάσει πολύ περισσότερο, τόσο σε μέγεθος όσο και σε συνολική εμπειρία.

Ίσως να φταίει ότι είμαι Porscheάκιας. Ίσως πάλι να περίμενα κάτι πιο επιβλητικό από τη Ferrari. Σε κάθε περίπτωση, το Maranello παραμένει ιερός τόπος για κάθε petrolhead και μια στάση που αξίζει να κάνεις έστω μία φορά.

Η 911 πάντως μπήκε στο Maranello, είδε τις Ιταλίδες και έφυγε με την αυτοπεποίθησή της ακέραιη.

Venezia: η μοναδική πόλη όπου η 911 δεν έχει θέση

Μετά το Maranello, ξανά στην autostrada, με κατεύθυνση τη Βενετία. Τελευταίος προορισμός του ιταλικού road trip και ίσως η πιο ιδιαίτερη αλλαγή σκηνικού μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Φτάσαμε στο Garage San Marco, παρκάραμε και κάπου εκεί τελείωσε προσωρινά η σχέση μας με το τιμόνι. Οι δρόμοι δίνουν τη θέση τους στα κανάλια, τα αυτοκίνητα στα σκάφη και ο ήχος των κινητήρων στο νερό που χτυπά στα παλιά κτίρια.

Piazza San Marco, γέφυρα Rialto, Canal Grande και δεκάδες στενά που μοιάζουν να οδηγούν παντού και πουθενά. Η Βενετία δεν είναι απλώς όμορφη. Είναι ένα μέρος που δύσκολα πιστεύεις ότι υπάρχει πραγματικά, μέχρι να βρεθείς εκεί.

Η Punta della Dogana στη Βενετία το σούρουπο
Γόνδολες σε κανάλι της Βενετίας

Και το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να κλείσεις το GPS, να ξεχάσεις το πρόγραμμα και να χαθείς στα στενά της.

Μετά από τόσα χιλιόμετρα, αμέτρητες στροφές και αρκετά γεμίσματα βενζίνης, ήρθε η στιγμή να αφήσουμε τον flat-six να κρυώσει. Άλλωστε, ακόμη και οι καλύτερες μηχανές χρειάζονται ένα διάλειμμα.

Η 911 πήρε ρεπό. Εμείς συνεχίσαμε την εξερεύνηση.

Ανκόνα: κάθε ωραίο ταξίδι έχει και επιστροφή

Το τελευταίο πρωινό φορτώσαμε ξανά τις βαλίτσες. Μπροστά, πίσω, ακριβώς όπως στη Θεσσαλονίκη. Μόνο που αυτή τη φορά είχαμε μαζί μας και μερικές εκατοντάδες φωτογραφίες και ακόμη περισσότερες αναμνήσεις.

Από τη Βενετία κατευθυνθήκαμε στην Ανκόνα για το πλοίο της επιστροφής. Τα τελευταία χιλιόμετρα στην ιταλική autostrada είχαν μια διαφορετική αίσθηση.

Η Ματέρα, η Ρώμη, η Σιένα, το San Gimignano, το Torciano, η Φλωρεντία και η Βενετία είχαν πλέον περάσει από το πρόγραμμα ταξιδιού στις αναμνήσεις μας. Και κάπως έτσι, το ιταλικό μας road trip έφτασε στο τέλος του.

Τελικά, μπορείς να κάνεις διακοπές με μια Porsche 911;

Θυμάστε την απορία μου στην αρχή; Εκείνη την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη, όταν προσπαθούσα να χωρέσω τις βαλίτσες στο μπροστινό πορτμπαγκάζ και στα πίσω καθίσματα; Μετά από αυτό το ταξίδι, έχω την απάντηση.

Όχι μόνο μπορείς. Πρέπει να το δοκιμάσεις.

Γιατί η 911 δεν είναι ένα αυτοκίνητο που αξίζει να το έχεις μόνο για τις κυριακάτικες βόλτες. Είναι ένα αυτοκίνητο με το οποίο μπορείς να δημιουργήσεις εμπειρίες. Να φύγεις από τη Θεσσαλονίκη, να περάσεις την Αδριατική, να χαθείς στους δρόμους της Τοσκάνης και να φτάσεις μέχρι τη Βενετία. Να απολαύσεις τον ήχο του boxer στις σήραγγες της Εγνατίας και λίγες ημέρες αργότερα να πίνεις έναν espresso σε μια μεσαιωνική πλατεία της Ιταλίας.

Και όλα αυτά με τον άνθρωπό σου δίπλα.

Θα το ξανάκανα αύριο; Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μόνο που την επόμενη φορά ίσως να έπαιρνα λιγότερες βαλίτσες. Για να έχω μία δικαιολογία λιγότερη να επιστρέψω.

Σχετικές ιστορίες

2 ΚΟΛΛΗΤΟΙ, ΜΙΑ 911 ΚΑΙ 2.000 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΜΑΓΕΙΑΣ

Έξι ευρωπαϊκές χώρες σε τρεις μέρες, με μια μαύρη 911 Carrera, από το Μόναχο μέχρι το Monaco και πίσω. Ένα ταξίδι που χρειάστηκε χρόνια για να γίνει πραγματικότητα και τρεις μέρες για να το ζήσουν δύο κολλητοί.Διάβασε την ιστορία

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΝΟΡΒΗΓΙΑΣ ΣΕ 9 ΗΜΕΡΕΣ

Εννέα μέρες οδήγησης, μία 911 Targa 4 GTS, fjord που δεν χωράνε σε καμία φωτογραφία, και ένας δείκτης αυτονομίας που κάποια στιγμή έγραψε 1.026 χιλιόμετρα, κάτι που δεν πίστευα ότι θα δω στη ζωή μου. Νορβηγική πειθαρχία, καλοκαίρι στους 20 βαθμούς και ένα track day για κλείσιμο, ώστε να θυμηθούμε γιατί πήγαμε ως εκεί.Διάβασε την ιστορία

ΛΟΝΔΙΝΟ - ΤΟΣΚΑΝΗ ΜΕ ΜΙΑ PORSCHE 911: ΤΟ ROAD TRIP ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

Δεκαπέντε μέρες, 2.500 χιλιόμετρα, ένα ασημί 911 Carrera GTS και η Alessandra στη θέση του συνοδηγού. Από το Λονδίνο, μέσα από το Eurotunnel, το Παρίσι και τη Βουργουνδία, ως τις φουρκέτες πριν την Τοσκάνη - με μια στάση σε ένα πρατήριο της Γαλλίας που παραλίγο να τα χαλάσει όλα. Μέρος πρώτο από δύο.Διάβασε την ιστορία

groundspeed community

Αν θέλεις να γράψεις και εσύ τη δική σου ιστορία - κάνε την submit εδώ

Στείλε μας την ιστορία σου