Άλλοι πάνε padel την Τετάρτη. Εμείς πήγαμε στην πίστα των Σερρών.

Κάποιοι κάθε Τετάρτη πρωί θα πάνε για τένις. Άλλοι για padel. Κάποιοι θα περάσουν μία ώρα στο γυμναστήριο πριν ξεκινήσει η μέρα τους.

Εμείς πήραμε έναν καφέ στο χέρι, γυρίσαμε το κλειδί στη μίζα και πήραμε τον δρόμο για τις Σέρρες.

Λίγο μετά τις εννέα φύγαμε από τη Θεσσαλονίκη. Ο ήλιος είχε ήδη ανέβει, η κίνηση ήταν νορμάλ και η διαδρομή έμοιαζε με εκείνες τις μικρές αποδράσεις που δεν χρειάζονται δικαιολογία. Δεν υπήρχε κάποιο μεγάλο event, ούτε κάποια διοργάνωση με χιλιάδες θεατές. Open Track ή αλλιώς μέρα προπόνησης. Λίγοι άνθρωποι που ξύπνησαν το πρωί και αποφάσισαν να αφιερώσουν μερικές ώρες σε αυτό που αγαπούν.

Λίγο πριν τις δέκα περάσαμε την πύλη της πίστας.

Η μαγεία είναι στα διαλείμματα

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πως η μαγεία της πίστας βρίσκεται στον πρώτο καφέ της ημέρας. Στη μυρωδιά των φρένων που μόλις έχουν ζεσταθεί. Στις συζητήσεις στα paddock. Στο χαμόγελο ενός αγνώστου που θα έρθει να σου πει ότι του αρέσει το αυτοκίνητό σου. Στον αναβάτη της μηχανής που μόλις κατέβηκε από τη σέλα του και μοιράζεται μαζί σου την ίδια ακριβώς ανυπομονησία για το επόμενο session.

Διαφορετικά αυτοκίνητα. Διαφορετικές μηχανές. Διαφορετικές ζωές.

Ίδιο πάθος.

Εκείνο το πρωινό μπήκαμε δύο εικοσάλεπτα στην πίστα. Περίπου τριάντα γύροι συνολικά. Τίποτα υπερβολικό. Τίποτα που να απαιτεί επαγγελματικές γνώσεις ή αγωνιστικό προϋπολογισμό. Η συμμετοχή κόστιζε όσο ένα καλό δείπνο στην πόλη.

Η μεγαλύτερη παρεξήγηση

Και κάπου εκεί βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες παρεξηγήσεις γύρω από το motorsport.

Πολλοί πιστεύουν ότι για να μπεις σε πίστα χρειάζεσαι ένα πανάκριβο αυτοκίνητο, αγωνιστικά ελαστικά, αναρτήσεις χιλιάδων ευρώ και έναν λογαριασμό χωρίς όριο.

Δεν χρειάζεσαι τίποτα από αυτά.

Χρειάζεσαι ένα αυτοκίνητο που αγαπάς.

Χρειάζεσαι να σου αρέσει ο ήχος της μηχανής όταν ανεβάζει στροφές. Να χαμογελάς όταν βρίσκεις τον ρυθμό σου. Να ανυπομονείς να ξαναβγείς στην πίστα μόλις τελειώσει το session.

Δεν έχει σημασία αν οδηγείς Porsche, MX-5, MINI, BMW ή ένα καθημερινό hatchback που σε πηγαίνει κάθε πρωί στη δουλειά.

Ενδιαφέρεται μόνο να σε υποδεχτεί με ασφάλεια.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο από όλα. Γιατί όταν μάθουμε να εκτονώνουμε την περιέργεια, τον ενθουσιασμό και την ανάγκη μας για γρήγορη οδήγηση μέσα σε έναν χώρο φτιαγμένο γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό, οι δρόμοι γίνονται καλύτεροι για όλους.

Η πίστα δεν είναι χώρος επίδειξης. Δεν είναι ένας διαγωνισμός για το ποιος έχει τα περισσότερα άλογα. Δεν είναι ένα παιχνίδι εγωισμού.

Είναι ένα μέρος όπου μπορείς να εξερευνήσεις τα όρια του αυτοκινήτου σου και κυρίως τα δικά σου, χωρίς να βάζεις κανέναν σε κίνδυνο.

Τι θυμάμαι

Και η αλήθεια είναι πως στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θυμάται τον χρόνο του γύρου.

Δεν θυμάμαι πόσο γρήγορα μπήκαμε στην Κ1. Δεν θυμάμαι πόσα δέκατα κερδίσαμε στη μία ή στην άλλη στροφή.

Θυμάμαι όμως τον ιδρώτα όταν έβγαλα το κράνος. Θυμάμαι τους παλμούς που χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να πέσουν. Θυμάμαι το χαμόγελο που αρνιόταν να φύγει από το πρόσωπό μας.

Θυμάμαι τον καφέ μετά το session. Τις ιστορίες. Τις συζητήσεις. Τους ανθρώπους.

Η δική μας εκδοχή άθλησης

Και καθώς επιστρέφαμε στη Θεσσαλονίκη λίγο αργότερα, σκεφτόμουν ότι τελικά αυτή η Τετάρτη δεν ήταν πολύ διαφορετική από το τένις, το padel ή το γυμναστήριο.

Ήταν απλώς η δική μας εκδοχή άθλησης. Η δική μας θεραπεία. Η δική μας μικρή απόδραση από την καθημερινότητα.

Αν λοιπόν αγαπάς τα αυτοκίνητα, μην περιμένεις να αποκτήσεις το τέλειο. Μην περιμένεις να βρεις τα ιδανικά ελαστικά. Μην περιμένεις να έρθει η σωστή στιγμή.

Πάρε έναν φίλο, έναν καφέ στο χέρι και πήγαινε στην πίστα.

Όχι για να αποδείξεις κάτι. Όχι για να είσαι ο πιο γρήγορος. Αλλά για να θυμηθείς γιατί αγάπησες την οδήγηση από την αρχή.

Γιατί μερικές φορές τριάντα γύροι, ένας καφές και μια Τετάρτη πρωί στις Σέρρες αξίζουν περισσότερο από ολόκληρες εβδομάδες κανονικής ζωής.